Ein rá Python-sokketur samráðast ikki um proxy bara tí at http_proxy er til. Fyri eitt forrit, ið talar sín egna TCP-protokol, brúka eina sambinding, ið skilur tænastuna á proxy-endanum.

Tá PySocks longu er tøkt, stovna sambandið greitt:

import socks

with socks.socksocket() as connection:
    connection.set_proxy(socks.SOCKS5, '203.0.113.10', 1080)
    connection.settimeout(10)
    connection.connect(('example.com', 12345))
    # Exchange the destination protocol here.

Skift um dokumentatiónsadressuna og málportin. Fyri eitt loyvt alment mál, vel ein frambjóðara úr SOCKS5-proxy-listanum fyrst eftir at tú hevur kannað, at hann loyvir málportin hjá forritinum. Kanna ta innlagdu pakkan, studdar hættir og krøv endans móti PySocks-grænsefladuni.

Restin av forritinum skiftir sín protokol yvir hetta stovnaða sambandið. Um tann protokolin brúkar TLS, byrja hann eftir proxy-samráðingina og vátta veruligt málvertnavn. Proxy-innlogging stovnar leiðina; hon gevur ikki innlogging til mál ella kryptering.

Ein SOCKS-lyttari tørvar SOCKS-samráðing. Ein HTTP-tænasta tørvar eina CONNECT-føra sambinding fyri eitt vilkárligt TCP-mál og kann nokta portina. Vel sambindingina eftir tí tænastuni, sum veruliga verður bjóðað, heldur enn at broyta eina adressu og lata skeiva handtakið verða eftir.

Halt umskiftið lokalt. At geva einum klassa socket.socket kann ávirka óskyldar innflutningar og bókasøvn. Um eitt annað bókasavn eigur sokketarstovnanina, brúka tað dokumenteraða sambindingsverksmiðju tess ella proxy-val; ein orðabók, sum tað ongantíð lesur, kann ikki broyta tað sambandið.

Skyldar greinar