URLInputSource hjá RDFLib heintar gjøgnum urllib.request. Set vanliga proxy-umhvørvið hjá urllib upp, áðrenn tú nýtir henda URL-innlesaran fyrstu ferð:

import os
from rdflib import Graph

os.environ['http_proxy'] = 'http://proxy.example:8080'
os.environ['https_proxy'] = 'http://proxy.example:8080'

graph = Graph()
graph.parse('https://data.example/catalog.ttl', format='turtle')

Bæði variablarnir vísa á sama HTTP-proxy-lyttaran. Teir fevna um viðkomandi málskeið, eisini eitt RDF-skjal yvir HTTPS. Fyri almennar RDF-keldur á loyvdum almennum proxy-leið veitir HTTP-proxy-listin frambjóðarar til hesi umhvørvis-URL.

Um ferlið longu hevur sett upp ella bygt ein serstakan urllib-opener, kanna tá proxy-handteraran hjá honum. Ein seinni umhvørvisbroyting byggir ikki neyðturliga handteraran uppaftur.

Nýt innlesaran, sum er nevndur í traceback, tá onnur niðurheinting miseydnast. RDF-ítøk og umfatarar av forritum kunnu eiga fleiri netvegir. Eitt proxy-argument í einum serstøkum Requests-kalli geldur fyri tað kallið, ikki fyri urllib-innlesaran hjá RDFLib.

Skyldar greinar