Eitt JavaScript Selenium-skript sendir WebDriver boð til fjarskapið, áðrenn kagarin á tí skipanum kann flyta seg nakran stað. Um boðsambandið má fara gjøgnum eina HTTP-proxy, still Builder sín WebDriver-proxy:

const { Builder, Browser } = require("selenium-webdriver");

const driver = await new Builder()
  .forBrowser(Browser.CHROME)
  .usingServer(gridUrl)
  .usingWebDriverProxy("http://proxy.example.net:8080")
  .build();

gridUrl er veruliga Selenium-skipanin ella eitt hýst WebDriver-endapunkt. Til eitt alment atkomiligt endapunkt, har henda leiðin er loyvd, veitir HTTP-proxylistin evni til usingWebDriverProxy. Koyr brotstykkið inni í eini async CommonJS-funktión. Enda driverin, tá royndarsessjónin er liðug.

usingWebDriverProxy stýrir HTTP-sambøndunum hjá JavaScript-bindingini. Tað setur ikki proxy-møguleika Chromes ella eitt Chrome-byrjanarargument.

Um kagartrafikkin eisini tørvar ein millummann, veit tá tilætlaðu Chrome-valmøguleikarnar sær. Hasin kagarin koyrir á fjarskapið, so proxy-endapunktið má vera atkomiligt har. Ein loopback-adressa á skriptmaskinuni er ikki sjálvvirkandi ein loopback-tænasta, sum hin fjarskapi kagarin kann brúka.

Greinið, um brekið hendir, tá WebDriver-sessjónin verður gjørd, ella tá ið ein heimasíða verður vitjað. Hesir tveir brekarnir kunnu hava við ymiskar netverksklientar og ymiskar proxy-reglur at gera.

Skyldar greinar