Proxy-stillingar í Watson Node SDK til API- og IAM-fyrispurningar

Deil tunnel-agentinum millum Watson-tænastuklientin og IAM-sannvitaran hjá tí, so at fáa token kann brúka proxyina.

Tá ein Watson-kalling miseydnast, áðrenn hon nær tænastuni, kanna um miseydnaða fyrispurningurin er IAM-token-fyrispurningurin. Ein IAM-sannváttað kalling kann fyrst venda sær til IAM og síðani til tænastuna.

Í einum forriti, sum longu brúkar viðkomandi Watson SDK og treytina tunnel, gev báðum lutunum somu netstillingarnar:

const tunnel = require('tunnel');
const AssistantV2 = require('ibm-watson/assistant/v2');
const { IamAuthenticator } = require('ibm-watson/auth');

const httpsAgent = tunnel.httpsOverHttp({
  proxy: { host: 'proxy.example', port: 8080 },
});

const network = { httpsAgent, proxy: false };
const authenticator = new IamAuthenticator({
  apikey: apiKey,
  ...network,
});
const assistant = new AssistantV2({
  version: serviceVersion,
  serviceUrl,
  authenticator,
  ...network,
});

Varðveit tær verandi apiKey, serviceVersion og serviceUrl hjá forritinum. API- og IAM-endapunkta vera teirra ætlaðu mál; proxy-oyrari hoyrir til í agentinum. HTTP-proxy-listin kann veita hóskandi adressur, tá ið báðir almennir tænastu-endapunktar kunnu næst gjøgnum eina proxy, sum tú velur.

tunnel.httpsOverHttp stovnar HTTPS-leiðina gjøgnum HTTP-proxyina. proxy: false forðar SDK-inum frá at seta aðra innbygda proxy-uppsetning omaná tann serstaka agentin.

Um tú fyrr gavst hesi stillingar bert assistant, er sannvarin tann manglandi staðurin at kanna. Grundsannviti og eitt longu útgivið bearer-token hava ymisk livskeið fyri at fáa token, tí eigur henda eyka IAM-leiðin við um tann netstovnaða sannvaran, sum verður brúktur her.

Skyldar greinar