Hví DNAT til 127.0.0.1 krevur serstaka ansing
Skil route_localnet, tá tú víðarist út uttanhýsis ferðslu til eina loopback-bundna proxy-eind.
Ein tænasta lurar á 127.0.0.1:1080. Ein DNAT-regla stýrir innkomandi ferðslu til tessara adressu, men sambandið brestur. Tænastan kann vera frísk, og NAT-reglan kann passa: IPv4-loopback-adressur fá serstaka ruting-viðgerð.
Linux route_localnet stýrir, um adressur 127/8 verða viðgjørdar sum mars-adressur undir ruting. Standardvirðið varðveitir vanliga loopback-markið. Ein undantak fyri ávísa legu kann vera viðkomandi fyri eina viljandi lokala víðaristilling.
Tað forklárar, hví ein virkandi regla frá eini aðrari maskinu kann vera treytað av einum sysctl, sum tú ikki avskrivaði. Tað rættvísger ikki at gera valmøguleikan virknan allastaðni.
Trygdarforsetningurin broytist við rútuni
Loopback-binding verður ofta brúkt, tí ein hjálpari hevur onga sjálvstøðuga klient-sannkenning. Um ferðsla frá eini aðrari legu kann rutast hagar, lýsir bindingsadressan einsamøll ikki longur teimum, ið kunnu náast. Takmarka innkomandi keldu, mál og port í tí veruliga reglusettinum, eisini ferðslu sum upplýsir loopback-keldu- ella máladressur har tað er viðkomandi.
Fara gjøgnum netverksnavnarúmið, sum tænastan liggur í. Loopback í einum container er ikki loopback á vertinum, og at broyta eina vertslegu-setning skapar ikki sjálvvirkandi ein lurara í containerinum.
rp_filter svarar eini aðrari spurning um keldu-veg váttan. At sløkkja tað altjóða er ikki ein almenn avloysing fyri at skilja loopback-ruting. Somuleiðis viðvíkur ip_nonlocal_bind binding av soklum til ikki-lokalar adressur, ikki at gera hesa DNAT-rútina rætta.
At enda má víðaristillað protokollin passa lurararanum. At senda rátt HTTP- ella TLS-ferðslu til eina SOCKS-port krevur framvegis ein týðara; eitt rutingundantak kann ikki veita ta manglandi samráðingina.