សំណើត្រូវប្រើ HttpClient ដែលបង្កើតដោយ proxy handler របស់អ្នក។ ការបង្កើត object WebProxy ដែលមិនទាក់ទង មិនប្តូរផ្លូវរបស់ client ផ្សេងទេ។

using System;
using System.Net;
using System.Net.Http;

var proxy = new WebProxy("http://203.0.113.10:8080")
{
    BypassProxyOnLocal = false
};

using var handler = new HttpClientHandler
{
    Proxy = proxy,
    UseProxy = true
};

using var client = new HttpClient(handler)
{
    Timeout = TimeSpan.FromSeconds(15)
};

using var response = await client.GetAsync("https://example.com/");
Console.WriteLine((int)response.StatusCode);
Console.WriteLine(await response.Content.ReadAsStringAsync());

ជំនួសអាសយដ្ឋានឯកសារដោយ HTTP proxy ពិតពីសេវារបស់អ្នក ឬបញ្ជី HTTP proxy។ Top-level syntax នេះសមនឹងគម្រោង C# console ទំនើប។ គម្រោងចាស់អាចដាក់សេចក្តីបញ្ជាក្នុង asynchronous Main។

ពិនិត្យលក្ខណៈ handler ទាំងពីរ៖ Proxy ជ្រើស endpoint និង UseProxy=true បើកការប្រើវា។ បើ endpoint ដំណើរការដាច់ដោយឡែក តែមិនដំណើរការក្នុងកម្មវិធី សូមបញ្ជាក់ថាគ្មានកូដបិទ UseProxy និង call ប្រើ instance នេះ។ Handler ដាច់ដោយឡែកជៀសការពឹងផ្អែកលើការរក proxy របស់ process ឬ OS។

ពេលអ្នកដំណើរការ proxy ផ្តល់គណនី សូមកំណត់ NetworkCredential ទៅលក្ខណៈ WebProxy.Credentials។ Authorization របស់គេហទំព័រប្រើសម្រាប់ជំហានផ្សេង ហើយធាតុ IP:port សាធារណៈមិនផ្តល់ព័ត៌មានចូលប្រើលំនាំដើមទេ។ Listener http:// អាចដឹក HTTPS តាមរូង។ រក្សាការផ្ទៀងផ្ទាត់គោលដៅធម្មតា។

កម្មវិធីខ្លីនេះបញ្ចេញ object ពេលចេញ។ សម្រាប់ service call ញឹកញាប់ សូមតាមការណែនាំ .NET អំពីអាយុកាល client ហើយរក្សា client/handler សម្រាប់បន្ទុកការងារ ជំនួសឱ្យការបង្កើត connection pool ឡើងវិញរាល់សំណើ។ ពិនិត្យ status ត្រឡប់មក៖ ផ្លូវ proxy ដែលដំណើរការក៏អាចដឹកការបដិសេធពីគេហទំព័រ។

អត្ថបទពាក់ព័ន្ធ