CONNECT nie obiecuje tunelu otwartego bez końca. Po udanej wymianie połączenie przenosi ciągły strumień bajtów do żądanego hosta i portu. Może przenosić wiele wymian w sesji TLS celu, dopóki uczestnicy i sieć utrzymują ją otwartą.

Dwa limity proxy działają odmiennie: ruch może nie pozwolić wygasnąć licznikowi idle, ale nie może przedłużyć bezwzględnego limitu czasu życia. Protokół docelowy też ma coś do powiedzenia. Wewnętrzny klient HTTP może zamknąć swoje połączenie; aplikacja WebSocket może zakończyć swoją sesję. Proxy nie może potem utrzymać tej sesji celu przy życiu.

Tunel jest związany ze swoim celem. Gdy bajty tunelu już płyną, połączenie nie jest już zwykłym kanałem żądań HTTP, w którym można wysłać kolejny CONNECT do niepowiązanego celu. Klient potrzebuje innego połączenia albo innego tunelu zarządzanego przez jego bibliotekę.

W przypadku stałego kanału zaplanuj ponowne połączenia z użyciem mechanizmów żywotności i połączeń obsługiwanych przez klienta. Jeśli zamyka się po ciszy, użyteczną wskazówką jest polityka bezczynności; jeśli zamyka się po stałym czasie mimo ruchu, zbadaj limit bezwzględny. W przypadku kanału WebSocket przywróć też stan aplikacji po ponownym połączeniu.

Powiązane artykuły