یک نگاشت پروکسی قابل استفاده مجدد در فایل group_vars مناسب ذخیره کنید:

proxy_env:
  http_proxy: http://gateway.example:8080
  https_proxy: http://gateway.example:8080

آن را روی کنش از راه دور اعمال کنید:

- name: Download the managed artifact
  ansible.builtin.get_url:
    url: https://downloads.example/artifact.txt
    dest: /tmp/artifact.txt
    mode: '0644'
  environment: "{{ proxy_env }}"

برای نمونهٔ آرتیفکت عمومی روی مسیری که واسطه‌های عمومی تأییدنشده را مجاز می‌کند، نشانی‌های URL نامزد پروکسی HTTP را از فهرست پروکسی HTTP بردارید و نشانی آرتیفکت را جداگانه تنظیم کنید. ماژول محیط را در بافت اجرای واقعی خود دریافت می‌کند؛ get_url با use_proxy مستندش می‌تواند پروکسی‌شدن برگرفته از محیط را برای یک کار مستقیم عمدی غیرفعال کند. خروجی گرفتن در .bashrc تعاملی ورودی‌های یکسان را تضمین نمی‌کند. اگر کار نگاشت خالی ببیند، بررسی کنید آیا متغیر play مقدار موجودی را بازنویسی می‌کند.

وقتی همان سیاست باید کنش‌های بیشتری را برای همان کاربر پوشش دهد، از محیط block/play استفاده کنید. آن دامنه جست‌وجوهای کنترلر، افزونه‌های فیلتر یا خود اتصال‌های Ansible را بازپیکربندی نمی‌کند.

ترجیحات پایدار ورود یا سرویس را جداگانه مدیریت کنید. محیط کار با کنش آن پایان می‌یابد؛ سرویس بعدی محیط خود را از پیکربندی راه‌اندازی خودش می‌گیرد.

مقالات مرتبط