پس از جابه‌جایی VIP پروکسی چه چیزی باقی می‌ماند؟

نشانی شناور تنظیمات پروکسی را پایدار نگه می‌دارد: پس از خرابی ماشین فعال، کلاینت‌ها همان نام میزبان یا IP را ادامه می‌دهند. این دسترس‌پذیری مفیدی است. اما یک دانلود در حال انجام هنوز می‌تواند متوقف شود.

درخواست HTTPS را در نظر بگیرید که از قبل داخل CONNECT است. پروکسی فعال مالک اتصال TCP رو به کلاینت و اتصال دیگری به سوی وب‌سایت است. همچنین مالک وضعیت برنامه‌ای است که این دو جریان را به هم می‌پیوندد.

انتقال یک نشانی به ماشین آماده‌به‌کار، به‌خودی‌خود نه بلوک کنترل TCP را منتقل می‌کند و نه آن وضعیت بازپخش را. مالک جدید می‌تواند اتصال‌های تازه بپذیرد، بی‌آنکه بتواند جریان بایتی را که مالک قدیمی برقرار کرده ادامه دهد.

VRRP انتخاب و مالکیت نشانی را تعریف می‌کند؛ پروتکل همانندسازی برای فرایند پروکسی نیست. استقرار با نرم‌افزار دسترس‌پذیری بالای دیگر هم به همین تمایز نیاز دارد، مگر آنکه صریحاً بیشتر فراهم کند.

بررسی کنید که بررسی سلامت واقعاً چه چیزی را می‌بیند. یک ماشین می‌تواند به اعلام‌ها پاسخ دهد در حالی که سرویس پروکسی، DNS یا مسیر بالادستی‌اش از کار افتاده است. در مقابل، بررسی‌های بیش از حد حساس می‌توانند جابه‌جایی‌های بی‌مورد ایجاد کنند.

بازیابی سمت کلاینت هم مهم است. یک درخواست تازه مرورگر می‌تواند به‌آسانی دوباره وصل شود؛ اما بارگذاری با بدنه مصرف‌شده یا یک عملیات API غیر idempotent ممکن است به رسیدگی ویژه برنامه نیاز داشته باشد. فقط به این دلیل که درخواست تازه از طریق ماشین آماده موفق می‌شود، جابه‌جایی نامرئی را وعده ندهید.