وظیفه get در Ant از پیکربندی شبکهٔ JVMای استفاده می‌کند که Ant را اجرا می‌کند. می‌توان پروکسی را پیش از دانلود با setproxy تنظیم کرد:

<target name="download">
  <setproxy proxyhost="proxy.example.net"
            proxyport="8080"
            nonproxyhosts="localhost|127.*|*.internal.example.net"/>
  <get src="https://downloads.example.net/tool.zip"
       dest="tool.zip"/>
</target>

نام‌ها و درگاه نمونه‌اند. برای درخواست یک مصنوع عمومی که مجاز به استفاده از پروکسی‌های عمومی است، یک نقطهٔ پایانی HTTP از فهرست پروکسی HTTP بردارید. فهرست عبور از نوارهای عمودی استفاده می‌کند، نه ویرگول. فقط مقصدهایی را وارد کنید که واقعاً باید مستقیم بروند؛ دانلود داخلی که از پروکسی خارجی عبور داده شود می‌تواند حتی وقتی پروکسی درست کار می‌کند شکست بخورد.

ترتیب اهمیت دارد. وظیفهٔ پروکسی را پیش از عملیات get قرار دهید، چه در همان هدف و چه در یک هدف پیش‌نیاز. پیکربندی پس از شروع دانلود نمی‌تواند آن اتصال را تغییر دهد.

دو ورود ممکن وجود دارد. ویژگی‌های proxyuser و proxypassword در setproxy به واسط مربوط‌اند. ویژگی‌های username و password در get به سرور دانلود مربوط‌اند. دادن حساب پروکسی به get آن را به احراز هویت پروکسی تبدیل نمی‌کند. پشتیبانی و محدودیت‌های احراز هویت نیز به JDK و سازوکاری که پروکسی می‌خواهد بستگی دارد.

این تنظیم دامنهٔ JVM دارد. برای وظایف Ant که از آن مسیر شبکه استفاده می‌کنند مناسب است، اما هر برنامهٔ خارجی را که یک ساخت اجرا می‌کند پیکربندی نمی‌کند. همچنین می‌تواند بر وظایف شبکهٔ بعدی در همان فرایند Ant اثر بگذارد. نقاط پایانی و رازهای مخصوص سایت را در پیکربندی محلی ساخت نگه دارید، نه اینکه حساب یک توسعه‌دهنده را در یک هدف مشترک جای دهید.

اگر سیستم‌عامل از پیش مسیر موردنظر را فراهم می‌کند، Ant همچنین -autoproxy را برای کشف سیستم‌عامل در محیط‌های Java پشتیبانی‌شده مستند می‌کند. این منبع جایگزینی برای پیکربندی مسیریابی است. برای ساخت‌ای که به یک نقطهٔ پایانی صریح نیاز دارد، وظیفهٔ بالا مسیر انتخاب‌شده و زمان آن را آشکار می‌کند.

مقالات مرتبط