ممکن است اتصال بوت‌استرپ موفق شود، در حالی که کلاینت کافکا هنوز نمی‌تواند تولید یا مصرف کند. سرورهای بوت‌استرپ به کلاینت کمک می‌کنند خوشه را کشف کند؛ آن‌ها لزوماً تنها نقاط پایانی‌ای نیستند که کلاینت با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کند.

فراداده بروکر شامل نشانی‌هایی است که برای اتصال‌های بعدی استفاده می‌شود. اگر آن نام‌ها یا درگاه‌ها از مسیر پروکسی موردنظر قابل دسترسی نباشند، نخستین اتصال موفق بقیه کار را حل نمی‌کند.

نقاط پایانی اعلام‌شده را بخوانید

نشانی بوت‌استرپ را با نشانی‌های بروکری که کلاینت واقعاً دریافت می‌کند مقایسه کنید. یک نام مستعار عمومی بوت‌استرپ می‌تواند به نام‌های اعلام‌شده خصوصی منتهی شود، و هدایت یک درگاه محلی به‌طور خودکار همه نشانی‌های فراداده را بازنویسی نمی‌کند.

همچنین مسیر پروکسی‌ای را که پیاده‌سازی کلاینت پشتیبانی می‌کند مشخص کنید. ویژگی SOCKS سیستم جاوا تضمین نمی‌کند که انتقال مبتنی بر NIO یک کتابخانه از سازوکار پروکسی Socket در JDK استفاده کند. کلاینت واقعی کافکا و یکپارچه‌سازی شبکه را بررسی کنید، نه اینکه فرض کنید هر سوکت جاوا همان تنظیم را رعایت می‌کند.

کلاینت آگاه به پروکسی به مسیر مجاز به نقاط پایانی مربوط بروکر نیاز دارد. ترتیبی در سطح شبکه به دسترس‌پذیری و حل نام متناظر نیاز دارد. این‌ها طرح‌های متفاوتی هستند و هیچ‌کدام صرفاً با فهرست کردن یک پروکسی به‌عنوان سرور بوت‌استرپ فراهم نمی‌شود.

تنظیمات پروتکل امنیتی و احراز هویت را جدا نگه دارید. پروکسی می‌تواند مسیر TCP برقرار کند، در حالی که هویت TLS، احراز هویت SASL یا مجوز بروکر هنوز شکست می‌خورد.

برای عیب‌یابی، ثبت کنید کدام نقطه پایانی شکست خورده و آیا از پیکربندی ثابت آمده یا از فراداده بازگردانده‌شده. این تمایز مشکل را بسیار بیشتر از تغییر مکرر نقطه پایانی‌ای که از قبل قابل دسترسی بود محدود می‌کند.

مقالات مرتبط