وقتی نیازمندی به میزبان مربوط است، نه به واژه‌ای جایی در URL، از ACL دامنه مقصد استفاده کنید:

acl selected_sites dstdomain .example.com

شکل با نقطه پیشرو example.com و زیردامنه‌های آن را پوشش می‌دهد. این شکل example.com.other.test را بخشی از آن دامنه نمی‌کند. وقتی سیاست فقط همان میزبان را مجاز می‌داند، انتخابگر میزبان دقیق را نگه دارید.

پیش از تغییر الگو، فیلد را انتخاب کنید. dstdomain، dstdom_regex و url_regex بازنمودهای متفاوتی را بررسی می‌کنند. مسیر یا پرس‌وجوی URL که متنی شبیه دامنه دارد، آن مقصد را نام نمی‌برد.

هر نام ACL را روی یک نوع نگه دارید. استفاده دوباره از یک نام برای فهرست دامنه و regex معنایی آن دو را ادغام نمی‌کند؛ به آزمون‌های مختلف نام‌های مختلف بدهید و آن‌ها را در قاعده دسترسی یا انتخاب peer ترکیب کنید.

تعریف به‌تنهایی هیچ دسترسی یا مسیر والدی نمی‌دهد. آن را همراه با تصمیم دسترسی موردنظر به کار ببرید و در همان حال شرط کارخواه مجاز و دیگر شروط لازم را حفظ کنید.

تطبیق‌های موردنظر پایه و زیردامنه و عدم‌تطبیق‌های فریبنده نام‌های بلندتر را همراه با سیاست نگه دارید. CONNECT معمولی می‌تواند میزبان مقصد را آشکار کند اما مسیر رمزگذاری‌شده صفحه را نه، پس قاعده دامنه بازرسی مسیر را وعده نمی‌دهد.

مقالات مرتبط