Squid و نام‌های کاربری تکراری در دایرکتوری‌های LDAP
وقتی دایرکتوری‌های مستقل LDAP همان نام کاربری کوتاه را دارند، انتخاب دایرکتوری و حافظه نهان احراز هویت Squid را با هم طراحی کنید.
اگر دو دایرکتوری مستقل هر دو alex را داشته باشند، پروکسی پیش از بررسی گذرواژه به انتخاب دایرکتوری نیاز دارد. تلاش ابتدا A و سپس B آن انتخاب را درون خطای احراز هویت پنهان می‌کند و می‌تواند دایرکتوری در دسترس نبوده را با راز ردشده اشتباه بگیرد.
دو چیدمان می‌توانند هویت را صریح کنند:
- ورود واجد شرایط. نامی مانند
[email protected]از طریق یک توزیع‌کننده دایرکتوری ثابتی را که مدیر تعیین کرده انتخاب می‌کند. هویت واجد شرایط را برای مجوزدهی و ثبت وقایع نگه دارید. پسوندی که کارخواه ارائه می‌دهد را به نشانی دلخواه کارساز LDAP تبدیل نکنید. - زمینه درخواست مورد اعتماد پایدار. یک شنونده یا زمینه پشتیبانی‌شده دیگر دایرکتوری را انتخاب می‌کند. تعیین کنید وقتی فردی جابه‌جا می‌شود یا از شنونده دیگری استفاده می‌کند چه رخ می‌دهد؛ مکان شبکه هویت شخصی نیست.
نسخه‌های یک دایرکتوری متفاوت‌اند: آن‌ها یک فضای نام هویتی مشترک دارند. دایرکتوری‌های نامرتبط فقط به این دلیل که هر دو از LDAP استفاده می‌کنند نسخه نمی‌شوند.
کلید حافظه نهان اعتبارنامه‌های Squid را با انتخاب کمک‌کننده هماهنگ کنید. مرجع auth_param گزینه key_extras را برای انتقال زمینه اضافی و گنجاندن آن در کلید حافظه نهان توصیف می‌کند، از جمله حالت نام‌های یکسان که با درگاه شنود از هم جدا می‌شوند. کمک‌کننده باید ورودی گسترده را بفهمد و ماکروی انتخاب‌شده باید در آن مرحله احراز هویت موجود باشد.
زمینه پایدار را ترجیح دهید. نشانی IP کارخواهی که مکرر تغییر می‌کند می‌تواند هویت‌های حافظه نهان را چند برابر کند و کنترل‌هایی را که یک هویت کاربر انتظار دارند تغییر دهد.
دایرکتوری ناشناخته، حساب ناشناخته، گذرواژه ردشده و دایرکتوری در دسترس نبوده را جداگانه تعریف کنید. حساب North نباید وقتی North در دسترس نیست بی‌صدا به Alex در South تبدیل شود. این نتایج را در گزارش‌ها بدون ثبت گذرواژه‌ها متمایز نگه دارید.