پیشوند IPv6 تخصیص‌یافته یک محدوده است، نه استخری از پروکسی‌های آماده به کار. فقط منابعی را بشمارید که میزبان واقعاً می‌تواند تحت الزامات ارائه‌دهنده برای تخصیص، مسیریابی و اعتبارسنجی مبدأ از آن‌ها استفاده کند.

نخست مشخص کنید پیشوند چگونه تحویل داده می‌شود: پیشوندهای مسیریابی‌شده و on-link ممکن است ترتیبات متفاوتی لازم داشته باشند. نشانی‌های محلی و کشف همسایه باید با آن مدل سازگار باشند. انتخاب پسوندها از یک /64 نمی‌تواند آن پیش‌نیازها را ایجاد کند.

سپس دستور نشانی مبدأ Squid و تنظیمات مبدأ خارجی Dante از میان منابع اتصال قابل استفاده انتخاب می‌کنند. آن‌ها نه نشانی‌ها را تخصیص می‌دهند و نه مسیر را برقرار می‌کنند.

یک مبدأ IPv6 همچنین به اتصال مقصد سازگار با IPv6 نیاز دارد. دسترسی به پروکسی از طریق IPv4 به وب‌سایتی که فقط IPv4 دارد اتصال IPv6 نمی‌دهد؛ اتصال ورودی و اتصال بعدی جداگانه‌اند.

با مجموعه‌ای کوچک و قابل استفاده شروع کنید و فرض‌های انتخاب و مسیریابی آن را مستند کنید. نشانی‌های یک پیشوند هویت‌های شبکه‌ای مرتبط باقی می‌مانند، نه اتصال‌های مسکونی مستقلاً تأمین‌شده. هیچ مبنایی برای وعده دادن به اینکه یک وب‌سایت درخواست‌های آن‌ها را افراد بی‌ارتباط تلقی خواهد کرد وجود ندارد.

مقالات مرتبط