چرا دو پروکسی SSH SOCKS یک IP عمومی یکسان نشان می‌دهند

دو فرمان، دو پورت SOCKS محلی، یک IP عمومی. این وقتی طبیعی است که هر دو اتصال SSH به یک سرور برسند و سرور همان مسیر شبکه بیرونی را به کار ببرد.

نشانی‌ای که برای ورود به SSH استفاده می‌شود ورودی است. اتصال به وب‌سایت یک اتصال خروجی تازه از سمت سرور یک ارسال دینامیک محلی است. این نقش‌ها جدا از هم‌اند.

اتصال SSH نخست به نشانی A و سپس به نشانی B روی یک VPS به آن نمی‌گوید که A و B را به‌عنوان منبع‌های مربوط به اتصال‌های ارسال‌شده به کار ببرد. مسیریابی و انتخاب نشانی منبع می‌توانند برای هر دو یک منبع را برگزینند.

پورت محلی یک دستگیره است، نه هویت تازه

پورت‌های 1080 و 1081 شنونده‌های روی لپ‌تاپ شما را از هم جدا می‌کنند. آن‌ها نشانی‌های دوردست تخصیص نمی‌دهند. مستندات ارسال دینامیک توضیح می‌دهد که مقصدها چگونه از سمت دور باز می‌شوند، بدون اینکه برای هر نشانی ورود SSH یک نشانی منبع وعده دهد.

برای خروجی‌های جدا، انتخاب را در معماری صریح کنید. دروازه‌های جدا با مسیرهای بیرونی متفاوت یک گزینه است. پروکسی اختصاصی با کنترل منبع مستندشده گزینه دیگر است. کنترل نشانی خروجی در Squid نشان می‌دهد که این ویژگی‌ای جدا از پذیرش اتصال کارخواه است.

گزینه محلی -b در SSH انتخاب‌کننده خروجی دور نیست. این گزینه اتصال SSH سمت کارخواه را مقید می‌کند، نه منبع اتصال وب‌سایت یک سرور دور را.

خانواده نشانی و NAT را هم بررسی کنید. یک وب‌سایت IPv6 می‌تواند هویتی متفاوت از یک سایت فقط IPv4 ببیند، و چند نشانی سرور می‌توانند به یک منبع عمومی ترجمه شوند. مسیرهای خروجی قابل استفاده را بشمارید، نه فقط پورت‌های پیکربندی‌شده یا نشانی‌های ورود SSH را.