Unha lista de proxies só resulta útil cando cada intento crea un cliente configurado para ese punto final. Para un GET a través de proxies HTTP sen autenticación, Net::HTTP pódese usar así:

require 'net/http'

uri = URI('https://www.example.com/status')
proxies = ['http://proxy-a.example:8080',
           'http://proxy-b.example:8080']

proxies.each do |value|
  proxy = URI(value)
  http = Net::HTTP.new(uri.host, uri.port, proxy.host, proxy.port)
  http.use_ssl = uri.scheme == 'https'
  http.open_timeout = 5
  http.read_timeout = 10
  begin
    response = http.get(uri.request_uri)
    puts "#{proxy.host}:#{proxy.port} #{response.code}"
    break if response.is_a?(Net::HTTPSuccess)
  rescue Net::OpenTimeout, Net::ReadTimeout, SocketError, SystemCallError, IOError => error
    warn "#{proxy.host}:#{proxy.port} #{error.class}"
  end
end

O cuarto argumento escolle o porto do proxy; uri.host e uri.port seguen identificando o destino. Enche as dúas entradas do exemplo dende a lista de proxies HTTP cando comprobes un URL público permitido a través de puntos HTTP sen autenticación. request_uri conserva a súa ruta e a súa consulta. O exemplo xestiona fallos habituais de conexión e lectura e rexistra un estado HTTP cando chega un.

Aquí calquera resposta 2xx remata a busca. Se a túa operación espera outro resultado, define ese criterio de forma explícita. Unha redirección non demostra por si soa que se obtivese a páxina desexada.

Mantén a repetición automática axeitada ao método. Un POST que esgota o tempo despois de enviar o seu corpo pode ter cambiado xa a aplicación remota; reintentalo por outro proxy pode repetir ese efecto. O exemplo GET non promete unha repetición segura de transaccións arbitrarias.

Artigos relacionados