Vir Node se Service Bus v7-boodskappekliënt agter 'n HTTP-proksie, gebruik die SDK-voorbeeld se AMQP-oor-WebSockets-reëling:

const { ServiceBusClient } = require("@azure/service-bus");
const WebSocket = require("ws");
const { HttpsProxyAgent } = require("https-proxy-agent");

const proxyAgent = new HttpsProxyAgent(proxyUrl);
const client = new ServiceBusClient(connectionString, {
  webSocketOptions: {
    webSocket: WebSocket,
    webSocketConstructorOptions: { agent: proxyAgent },
  },
});

Verskaf die proksie-URL en die Service Bus-verbindingstring. Vir 'n toegelate toets van 'n openbare Service Bus-naamruimte sonder proksie-verifikasie kan 'n HTTP-inskrywing uit die HTTP-proksielys proxyUrl verskaf. Die pakkette ws en https-proxy-agent moet reeds toepassingsafhanklikhede wees. Die onderliggende ws-proksiagent-koppelvlak hou die WebSocket-diens en proksie-adresse apart.

Dit bou die kliënt; verbinding vind plaas wanneer 'n sender of ontvanger 'n bewerking uitvoer. Hou dit vir daardie werklading en wag op client.close() by afsluiting.

Spoor 'n fout op tussen proksietonnelopstelling, WebSocket-onderhandeling en die Service Bus-bewerking. Die proksie moet daardie bestemming en sessie toelaat. Kort HTTPS-toegang bewys nie opgraderingsteun of 'n aanvaarbare langdurige verbindingslimiet nie.

Dit is die verbindingstring-oorlading. 'n Identiteitsbewys kan 'n apart gekonfigureerde tokenverkrygingsroete byvoeg. Ou azure-sb REST-strokies gebruik 'n ander generasie; identifiseer die pakket voordat jy sy vervoeropsies kies.

Verwante artikels