requests-oauthlib: stel OAuth2Session se instaanbediener in voordat fetch_token geroep word
Gebruik dieselfde instaanbewuste sessie vir tokenverkryging en beskermde hulpbronne, en hou die bestaande OAuth-vloei onveranderd.
from requests_oauthlib import OAuth2Session
session = OAuth2Session(client_id=client_id, redirect_uri=redirect_uri)
session.proxies.update({
'http': 'http://proxy.example:8080',
'https': 'http://proxy.example:8080',
})OAuth2Session brei Requests se Session uit. Bou dit met die toepassing se bestaande kliëntregistrasie, herleidings-URI, staat en scopes, en stel dan sy roete voordat die token uitgeruil word. Vir 'n openbare HTTP-roete verskaf 'n kandidaat uit die HTTP-instaanbedienerlys die adres in hierdie sessie se instaanbedienerkaart.
Roep fetch_token en die bewerkings op beskermde hulpbronne op hierdie sessie. 'n proxies-argument wat slegs aan fetch_token gegee word, geld vir daardie uitruiling; dit installeer nie 'n blywende roete vir latere oproepe nie.
Die blaaier se besoek aan die magtigingsblad gebruik die blaaier se roete. Python doen die token-versoek afsonderlik, so sukses in die blaaier stel nie hierdie sessie op nie.
Requests se omgewingsintegrasie kan die keuse van die sessie se instaanbediener beïnvloed. Vir 'n streng roete wat deur die toepassing beheer word, hersien trust_env; om dit te deaktiveer vereis ook dat enige nodige CA- of verifikasie-instellings eksplisiet verskaf word.
'n OAuth-fout wat deur 'n token-eindpunt teruggegee word, kan oor 'n werkende instaanbediener aankom. Bewaar daardie antwoord afsonderlik van instaanbediener-verifikasie, want die geloofsbriewe daarvan verskil van kliëntgeheime en toegangstekens.