آرگومانی پروکسی که در ترمینال کار می‌کند می‌تواند در راه‌انداز دسکتاپ Chrome هم باشد. از بازنویسی کاربر برای ورودی دسکتاپ نصب‌شده استفاده کنید تا به‌روزرسانی‌های بسته فایل سیستمی ویرایش‌شده را بازنویسی نکنند.

راه‌اندازی را که نصب واقعاً استفاده می‌کند پیدا کنید، سپس آن ورودی را با همان شناسه فایل دسکتاپ در $XDG_DATA_HOME/applications، معمولاً ~/.local/share/applications، کپی کنید. ورودی کاربر بر ورودی سیستم اولویت دارد.

برای نصبی که فرمان موجود آن google-chrome-stable است، یک خط Exec می‌تواند چنین باشد:

Exec=/usr/bin/google-chrome-stable --proxy-server=http://proxy.example:8080 %U

برای مروری که از طریق واسط HTTP عمومی مجاز است، نقطه پایانی آرگومان راه‌اندازی را از فهرست پروکسی HTTP انتخاب کنید. فایل اجرایی و پوشش موردنیاز بسته واقعی را حفظ کنید. راه‌اندازهای Snap، Flatpak و Chromium توزیع ممکن است فرمان دیگری داشته باشند. سایر فیلدهای ورودی دسکتاپ را حفظ کنید و اگر آن کنش‌ها باید از همان مسیر استفاده کنند، خطوط Exec کنش‌های دسکتاپ جداگانه را بررسی کنید.

%U کد فیلد URL مشخصات دسکتاپ است. Exec یک اسکریپت پوسته معمولی نیست: متغیرهای پوسته و جایگزینی‌های فرمان فقط با قرار دادن آن‌ها در آنجا گسترش نمی‌یابند.

پیش از آزمایش آرگومان‌های راه‌اندازی جدید، مرورگر را با آن نمایه کاملاً ببندید. فرایند Chrome که از قبل در حال اجراست می‌تواند URL تازه‌بازشده را بدون راه‌اندازی دوباره با گزینه پروکسی راه‌انداز دریافت کند.

مقالات مرتبط