فایل پروکسی شما یک استخر است، نه جدول مسیریابی Requests

یک پروکسی از فایل انتخاب کنید، سپس نقشه مسیرها را برای درخواست وب‌سایت بسازید. استخری از نقاط پایانی نامزد، خودش فرهنگ مسیریابی Requests نیست.

1. سطر را بر اساس قالبی مشخص تجزیه کنید. یک سطر غیررسمی IP:port:user:password وقتی نشانی‌های IPv6 یا اعتبارنامه‌ها دونقطه داشته باشند مبهم است. برای میزبان IPv4، درگاه عددی و نام کاربری بدون دونقطه، تقسیم محدود می‌تواند متن باقی‌مانده را به‌عنوان گذرواژه باقی بگذارد. وقتی این محدودیت‌ها جور درنمی‌آیند از فیلدهای ساخت‌یافته جداگانه استفاده کنید.
2. نقطه پایانی این عملیات را انتخاب کنید. پروتکل واقعی آن را حفظ کنید و هنگام ساختن URL آن اجزای اعتبارنامه را کدگذاری کنید. آن مقدار حاوی راز را بیرون از گزارش‌های معمول نگه دارید.
3. طرح‌های مقصد را به همان URL انتخاب‌شده نگاشت کنید. برای یک پروکسی HTTP انتخاب‌شده، نقشه می‌تواند چنین باشد:

routes = {
    'http': selected_proxy_url,
    'https': selected_proxy_url,
}

کلیدهای http و https طرح‌های مقصد را انتخاب می‌کنند. کلیدی مانند http://203.0.113.10 در عوض درخواست‌ها به همان میزبان مقصد دقیق را انتخاب می‌کند؛ برچسب پروکسی در آن نشانی نیست. استفاده از هر IP پروکسی به‌عنوان کلید می‌تواند وب‌سایتی بی‌ربط را بدون مسیر موردنظر بگذارد.

استخر را یک بار تجزیه کنید، یک نقطه پایانی انتخاب کنید و نگاشت را برای فراخوانی کلاینت بسازید. جدا نگه داشتن این گام‌ها به شما اجازه می‌دهد سیاست انتخاب را تغییر دهید بدون آنکه معنای کلیدهای مسیریابی Requests تغییر کند.