Twój plik proxy to pula, a nie tabela routingu Requests

Zamień wpis uwierzytelnionej listy proxy na wybrany punkt końcowy, nie używając adresów proxy jako kluczy routingu miejsca docelowego.

Wybierz jeden serwer proxy z pliku, a następnie zbuduj mapę tras dla żądania do witryny. Pula kandydujących punktów końcowych sama w sobie nie jest słownikiem routingu Requests.

  1. Przeanalizuj wpis według zdefiniowanego formatu. Nieformalny wiersz IP:port:user:password jest niejednoznaczny, gdy adresy IPv6 lub dane logowania zawierają dwukropki. Dla hosta IPv4, numerycznego portu i nazwy użytkownika bez dwukropka ograniczony podział może pozostawić resztę tekstu jako hasło. Gdy te ograniczenia nie pasują, użyj osobnych pól strukturalnych.
  2. Wybierz punkt końcowy dla tej operacji. Zachowaj jego rzeczywisty protokół i zakoduj składniki danych logowania podczas budowania jego adresu URL. Trzymaj tę wartość niosącą sekret poza zwykłymi dziennikami.
  3. Przypisz schematy miejsca docelowego do tego wybranego adresu URL. Dla jednego wybranego proxy HTTP mapa może wyglądać tak:
routes = {
    'http': selected_proxy_url,
    'https': selected_proxy_url,
}

Klucze http i https wybierają schematy miejsca docelowego. Klucz taki jak http://203.0.113.10 wybiera natomiast żądania do dokładnie tego hosta docelowego; nie oznacza proxy pod tym adresem. Używanie każdego adresu IP proxy jako klucza może pozostawić niezwiązaną witrynę bez zamierzonej trasy.

Przeanalizuj pulę raz, wybierz punkt końcowy i utwórz mapowanie dla wywołania klienta. Trzymanie tych kroków osobno pozwala zmienić politykę wyboru bez zmiany znaczenia kluczy routingu Requests.

Powiązane artykuły