ໄຟລ໌ພຣອກຊີຂອງທ່ານເປັນສະລອງ, ບໍ່ແມ່ນຕາຕະລາງເສັ້ນທາງ Requests

ເລືອກພຣອກຊີໜຶ່ງຈາກໄຟລ໌, ແລ້ວສ້າງແຜນທີ່ເສັ້ນທາງສຳລັບຄຳຮ້ອງໄປຫາເວັບໄຊ. ສະລອງຂອງຈຸດປາຍທາງທີ່ເປັນຕົວເລືອກບໍ່ແມ່ນວັດຈະນານຸກົມເສັ້ນທາງຂອງ Requests ໃນຕົວມັນເອງ.

1. ວິເຄາະລາຍການຕາມຮູບແບບທີ່ກຳນົດ. ແຖວ IP:port:user:password ທີ່ບໍ່ເປັນທາງການຈະກຳກວມເມື່ອທີ່ຢູ່ IPv6 ຫຼືຂໍ້ມູນຢືນຢັນມີເຄື່ອງໝາຍຈຸດສອງເທົ່າ. ສຳລັບໂຮສ IPv4, ພອດເປັນຕົວເລກ ແລະຊື່ຜູ້ໃຊ້ທີ່ບໍ່ມີຈຸດສອງເທົ່າ, ການແບ່ງແບບຈຳກັດອາດເຫຼືອຂໍ້ຄວາມທີ່ເຫຼືອເປັນລະຫັດຜ່ານ. ໃຊ້ຊ່ອງຂໍ້ມູນທີ່ມີໂຄງສ້າງແຍກຕ່າງຫາກເມື່ອຂໍ້ຈຳກັດເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ເໝາະ.
2. ເລືອກຈຸດປາຍທາງສຳລັບການດຳເນີນການນີ້. ຮັກສາໂປຣໂຕຄອນຕົວຈິງຂອງມັນ ແລະ ເຂົ້າລະຫັດອົງປະກອບຂອງຂໍ້ມູນຢືນຢັນ ເມື່ອສ້າງ URL ຂອງມັນ. ເກັບຄ່າທີ່ມີຄວາມລັບນັ້ນໄວ້ນອກບັນທຶກປົກກະຕິ.
3. ແຜນທີ່ໂຄງຮ່າງປາຍທາງໄປຫາ URL ທີ່ເລືອກນັ້ນ. ສຳລັບພຣອກຊີ HTTP ໜຶ່ງທີ່ເລືອກ, ແຜນທີ່ອາດເປັນແບບນີ້:

routes = {
    'http': selected_proxy_url,
    'https': selected_proxy_url,
}

ກະແຈ http ແລະ https ເລືອກໂຄງຮ່າງປາຍທາງ. ກະແຈຄື http://203.0.113.10 ຈະເລືອກຄຳຮ້ອງໄປຫາໂຮສປາຍທາງອັນນັ້ນແທ້ໆແທນ; ມັນບໍ່ໄດ້ຕິດປ້າຍພຣອກຊີຢູ່ທີ່ຢູ່ນັ້ນ. ການໃຊ້ທຸກ IP ຂອງພຣອກຊີເປັນກະແຈອາດເຮັດໃຫ້ເວັບໄຊທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງຂາດເສັ້ນທາງທີ່ຕັ້ງໃຈ.

ວິເຄາະສະລອງໜຶ່ງຄັ້ງ, ເລືອກຈຸດປາຍທາງ ແລະ ສ້າງການແຜນທີ່ສຳລັບການເອີ້ນຈາກລູກຄ້າ. ການເກັບຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້ແຍກກັນເຮັດໃຫ້ທ່ານປ່ຽນນະໂຍບາຍການເລືອກໄດ້ໂດຍບໍ່ປ່ຽນຄວາມໝາຍຂອງກະແຈເສັ້ນທາງ Requests.