O teu ficheiro de proxies é un conxunto, non unha táboa de enrutamento de Requests

Selecciona un proxy do ficheiro e despois constrúe o mapa de rutas para a solicitude ao sitio web. Un conxunto de puntos finais candidatos non é por si mesmo un dicionario de enrutamento de Requests.

1. Analiza a entrada segundo un formato definido. Unha liña informal IP:port:user:password é ambigua cando os enderezos IPv6 ou as credenciais conteñen dous puntos. Para un host IPv4, un porto numérico e un nome de usuario sen dous puntos, unha división limitada pode deixar o texto restante como contrasinal. Usa campos estruturados separados cando esas restricións non encaixen.
2. Escolle o punto final para esta operación. Conserva o seu protocolo real e codifica os compoñentes das credenciais ao construír o seu URL. Mantén ese valor que contén un segredo fóra dos rexistros habituais.
3. Asigna os esquemas de destino a ese URL seleccionado. Para un proxy HTTP seleccionado, o mapa pode ser así:

routes = {
    'http': selected_proxy_url,
    'https': selected_proxy_url,
}

As claves http e https seleccionan esquemas de destino. Unha clave como http://203.0.113.10 selecciona en cambio solicitudes cara a ese host de destino exacto; non etiqueta o proxy dese enderezo. Usar cada IP de proxy como clave pode deixar un sitio web non relacionado sen a ruta prevista.

Analiza o conxunto unha vez, selecciona un punto final e crea a asignación para a chamada do cliente. Manter eses pasos separados permíteche cambiar a política de selección sen cambiar o que significan as claves de enrutamento de Requests.