تنظیم پروکسی SOCKS دستی GNOME با gsettings

یک SOCKS دستی پیش‌فرض تنظیم کنید، وقتی مسیر متفاوت است بازنویسی‌های HTTP را بررسی کنید و پیکربندی قبلی میزکار را بازگردانید.

برای سرویس SOCKS که از قبل روی 127.0.0.1:1080 گوش می‌دهد، GNOME هم به نقطه پایانی و هم به حالت پروکسی دستی نیاز دارد. این تنظیمات را به‌عنوان کاربر میزکاری که برنامه‌هایش باید از آن‌ها استفاده کنند اجرا کنید.

مقادیر قبلی را نگه دارید

پیش از تغییر، حالت فعلی، میزبان و درگاه SOCKS را بخوانید و یادداشت کنید:

gsettings get org.gnome.system.proxy mode
gsettings get org.gnome.system.proxy.socks host
gsettings get org.gnome.system.proxy.socks port

نقطه پایانی را تنظیم و انتخاب کنید

gsettings set org.gnome.system.proxy.socks host '127.0.0.1'
gsettings set org.gnome.system.proxy.socks port 1080
gsettings set org.gnome.system.proxy mode 'manual'

اگر متفاوت است، از نشانی و درگاه واقعی شنود استفاده کنید. این فرمان‌ها کلاینت‌ها را پیکربندی می‌کنند؛ سرور SOCKS را اجرا نمی‌کنند. فرمان‌های خواندن را تکرار کنید تا مقادیر ذخیره‌شده را تأیید کنید، سپس در برنامه‌ای که از تنظیمات پروکسی GNOME پیروی می‌کند درخواست تازه‌ای بفرستید.

اگر مرورگر هنوز از HTTP استفاده می‌کند

SOCKS پیش‌فرض پروتکل‌هایی است که پروکسی مشخصی ندارند. ورودی‌های مخصوص هر پروتکل را بررسی کنید:

gsettings get org.gnome.system.proxy.http host
gsettings get org.gnome.system.proxy.http port
gsettings get org.gnome.system.proxy.https host
gsettings get org.gnome.system.proxy.https port
gsettings get org.gnome.system.proxy.ftp host
gsettings get org.gnome.system.proxy.ftp port

ورودی HTTP، HTTPS یا FTP می‌تواند برای ترافیک خود اولویت بگیرد. HTTP می‌تواند وقتی نقطه پایانی جداگانه HTTPS پیکربندی نشده، HTTPS را هم سرویس دهد. بازنویسی‌های عمدی را نگه دارید؛ ورودی کهنه را فقط وقتی تغییر دهید که سیاست موردنظر برای آن ترافیک SOCKS باشد.

سیاست میزکار را بازگردانید

میزبان و درگاه ذخیره‌شده SOCKS و حالت قبلی را برگردانید. اگر حالت اصلی none بوده است، انتخاب none استفاده از پروکسی میزکار را غیرفعال می‌کند و مقادیر نقطه پایانی حفظ می‌شوند. auto از نشانی سیاست خودکار پیکربندی‌شده استفاده می‌کند؛ manual نقاط پایانی ذخیره‌شده را انتخاب می‌کند.

نتیجه را در برنامه‌ای که می‌خواهید استفاده کنید بررسی کنید. برنامه‌ای با پروکسی یا پیکربندی محیطی خودش می‌تواند مسیر دیگری برگزیند.

مقالات مرتبط