برای API کلاسیک Apache HttpClient 5، هنگام ساخت کلاینت آن را به ویژگی‌های سیستم وصل کنید:

import org.apache.hc.client5.http.impl.classic.CloseableHttpClient;
import org.apache.hc.client5.http.impl.classic.HttpClients;

try (CloseableHttpClient client = HttpClients.custom()
        .useSystemProperties()
        .build()) {
    // Execute the application's HTTP work with this client.
}

آرگومان‌های راه‌اندازی مورد نظر را ارائه کنید، مانند -Dhttp.proxyHost=203.0.113.10 -Dhttp.proxyPort=8080، با استفاده از نقطه پایانی واقعی خود. فهرست پروکسی HTTP هنگامی که آن مسیر مجاز است نامزدهای عمومی را فراهم می‌کند. ویژگی‌های HTTPS و عبور را برای مقصدهای مربوطه بگنجانید. تنها تنظیم یک ویژگی JVM نمی‌تواند ثابت کند که این کلاینت از آن استفاده می‌کند.

مرجع سازنده ویژگی‌هایی را مشخص می‌کند که اجزای پیش‌فرض آن در نظر می‌گیرند. برنامه‌ریزهای مسیر صریح یا اجزای ارائه‌شده دیگر می‌توانند آن رفتار را تغییر دهند.

درخواست‌ها را از طریق این نمونه پیکربندی‌شده انجام دهید. وابستگی‌ای که کلاینت دیگری می‌سازد به کارخانه یا ورودی پروکسی پشتیبانی‌شده خود نیاز دارد؛ یک کلاینت بی‌استفاده در کنار آن هیچ چیزرا تغییر نمی‌دهد.

کتابخانه و واردکردن‌ها را در عملیات ناموفق مشخص کنید. Commons HttpClient 3، Apache HttpClient 4، HttpClient 5 و java.net.http.HttpClient جاوا رابط‌های پیکربندی متفاوتی دارند. یک دستور کلاس قدیمی نمی‌تواند کلاینتی را توضیح دهد که هرگز از آن نسل استفاده نمی‌کند.

مقالات مرتبط