قواعد Upstream در Tinyproxy: پروکسی پیش‌فرض و استثناها

پروکسی والدی که باید همهٔ مقصدها را پوشش دهد به یک قاعدهٔ ارسال پیش‌فرض نیاز دارد. لزوماً به یک wildcard کپی‌شده از پیکربندی بسیار قدیمی‌تر Tinyproxy نیاز ندارد.

راهنمای کنونی از یک نوع پروکسی و نقطهٔ پایانی استفاده می‌کند و گزینشگر مقصد اختیاری است:

Upstream http parent.example.net:8080

برای مقصدهای عمومی مجاز با یک والد HTTP عمومی بدون احراز هویت، فهرست پروکسی HTTP نامزدهایی برای آن میزبان و درگاه عرضه می‌کند؛ اعتبارنامهٔ والد دیگری را پیوست نکنید. حذف مقصد اختیاری، این را در نحو مستند به upstream پیش‌فرض تبدیل می‌کند. سپس یک قاعدهٔ مقصد مشخص‌تر می‌تواند مسیری متفاوت یا استثنای مستقیم عمدی را بیان کند.

گرامرهای نسخه‌های مختلف را با هم مخلوط نکنید

یک نمونهٔ قدیمی که فقط شامل نشانی، درگاه و نقطهٔ پایانی است می‌تواند به نسخهٔ دیگری تعلق داشته باشد. راهنما را با بستهٔ نصب‌شده تطبیق دهید، از جمله پشتیبانی ویژگی‌های upstream و پروتکل‌های والد پشتیبانی‌شده.

ترتیب قواعد هم مهم است. راهنما رفتار آخرین تطابق را توصیف می‌کند، بنابراین یک استثنای به‌ظاهر درست می‌تواند با قاعدهٔ منطبق بعدی پنهان شود. کل مجموعه را بازبینی کنید، نه فقط خطی را که ویرایش می‌کنید.

خروجی عمومی والد انتخاب‌شده هنوز از منبع خروجی محلی Tinyproxy جداست. اگر قصد حفظ یک هویت بیرونی مشخص است، مستند کنید که وقتی والد در دسترس نیست چه رخ می‌دهد و کدام مقصدها اجازهٔ رفتن مستقیم دارند.

در پایان، مسیریابی مقصد را از دسترسی کارخواه جدا نگه دارید. قاعدهٔ upstream یک قاعدهٔ احراز هویت نیست و محدود نمی‌کند که کدام ماشین‌ها می‌توانند از شنوندهٔ محلی استفاده کنند. یک جدول مسیریابی مرتب نمی‌تواند جبران یک سرویس پروکسی افشاشده باشد.