دو تنظیم پروکسی می‌توانند زنجیره‌ای بسازند که قصدش را نداشتید
اتصال را دنبال کنید وقتی تنظیم پروکسی برنامه با یک پوشش پروکسی در سطح فرایند ترکیب می‌شود.
برنامه شما به پروکسی B اشاره می‌کند، اما از طریق پوششی که برای پروکسی A پیکربندی شده راه‌اندازی شده است. وب‌سایت کدام خروجی را می‌بیند؟ پاسخ بستگی دارد به اینکه پوشش کدام اتصال را رهگیری می‌کند.
در یک چیدمان تودرتوی ساده، برنامه ابتدا تلاش می‌کند به B متصل شود. پوشش آن اتصال را رهگیری کرده و از طریق A حمل می‌کند. سپس برنامه پروتکل پروکسی B را روی جریان حاصل صحبت می‌کند و B اتصال نهایی به وب‌سایت را انجام می‌دهد.
application → wrapper proxy A → application proxy B → websiteوب‌سایت اتصال خروجی نهایی B را می‌بیند. B اتصالی را می‌بیند که از طریق A می‌رسد. این با حالتی که پوشش بی‌صدا تنظیم پروکسی خود برنامه را بازنویسی کند متفاوت است.
نمودار ساده شرط دارد
قواعد دورزدن، فراخوانی‌های سوکت پشتیبانی‌نشده، فرایندهای موجود و مدل رهگیری هر محصول می‌توانند مسیر را تغییر دهند. برخی پوشش‌ها می‌توانند پروکسی خود یا مقصدهای انتخاب‌شده را کنار بگذارند. فرض نکنید که هر جفت ابزار به یک شکل ترکیب می‌شود.
توصیف proxychains-ng رویکرد رهگیری و محدودیت‌های آن را توضیح می‌دهد. برنامه‌ای که از پشتیبانی بومی پروکسی استفاده می‌کند همچنان یک اتصال شبکه به آن پروکسی برقرار می‌کند، که یکی از نامزدهای رهگیری است.
برای زنجیره‌ای عمدی از نقاط پایانی عمومی بدون احراز هویت، فهرست پروکسی رایگان نامزدهایی ارائه می‌دهد که پروتکل‌هایشان باید با هر ابزار مطابقت داشته باشد. برای خروجی غیرمنتظره، سه نشانی را جداگانه ثبت کنید: نقطه پایانی که برنامه انتخاب کرد، نقطه پایانی که پوشش انتخاب کرد، و نتیجه‌ای که وب‌سایت می‌بیند. نگاه کردن فقط به تنظیمات مرورگر لایه میانی را از دست می‌دهد.
هنگام تثبیت رفتار موردنظر از یک مسیر استفاده کنید، سپس مسیر دیگر را فقط در صورتی اضافه کنید که زنجیره لازم باشد. پرش‌های اضافی می‌توانند نقاط شکست و روابط اعتماد متفاوت اضافه کنند. آن‌ها به‌طور خودکار کوکی‌های شناسایی را پاک نمی‌کنند و باعث نمی‌شوند هر اتصال در برنامه از همان مسیر پیروی کند.