در نسخه‌ای از Squid که دستور cache را پشتیبانی می‌کند، از این قاعده برای ادامهٔ ارسال بدون استفادهٔ مجدد از حافظهٔ پاسخ استفاده کنید:

cache deny all

این دستور مانع می‌شود درخواست‌های متأثر از حافظهٔ پاسخ پاسخ داده شوند و پاسخ‌هایشان ذخیره شود. فایل‌های حافظهٔ موجود را پاک نمی‌کند.

قواعد دسترسی را جدا نگه دارید. http_access تعیین می‌کند آیا کلاینت می‌تواند درخواست دهد؛ cache استفاده از حافظهٔ پاسخ را تعیین می‌کند. یک رد را با این قاعده جایگزین نکنید و محدودیت‌های کلاینت، احراز هویت و مقصد را حذف نکنید.

نشانی خروجی و قواعد مسیریابی هنوز یک منبع مستقیم را انتخاب می‌کنند؛ یک والد هنوز می‌تواند خروج نهایی را تأمین کند. DNS، گزارش‌ها، استفادهٔ مجدد از اتصال و سایر وضعیت درونی هم باقی می‌مانند. غیرفعال کردن استفادهٔ مجدد از اشیا راهی برای انتخاب IP تازه نیست.

تونل HTTPS CONNECT ساده از قبل پاسخ درونی را از حافظهٔ معمول اشیا پنهان می‌کند. این قاعده آن دید TLS را تغییر نمی‌دهد. دستور مستندشده برای نسخهٔ خود را به کار ببرید، به‌جای آنکه فرض کنید نسخهٔ قدیمی no_cache همان واسط پشتیبانی‌شده را دارد.

مقالات مرتبط