چرا ترافیک CONNECT حافظهٔ نهان اشیای Squid را پر نمی‌کند؟
چرا یک تونل معمولی HTTPS می‌تواند بایت‌های زیادی منتقل کند، بی‌آنکه اشیای پاسخ HTTP قابل استفادهٔ مجدد به پراکسی پیشرو بدهد.
یک تونل CONNECT معمولی به Squid بایت‌های رمز‌شده می‌دهد، نه پاسخ وب‌سایتی که بتوان آن را در حافظهٔ نهان ذخیره کرد. بنابراین یک دانلود بزرگ HTTPS می‌تواند ترافیک فراوانی ایجاد کند، بدون آنکه ورودی قابل استفادهٔ مجددی به حافظهٔ نهان اشیا بیفزاید.
Squid می‌تواند مقصد تونل، مدت آن و تعداد بایت‌ها را ثبت کند. اما مسیر URL داخلی، دستورهای کش، بازنمایی و اعتبارسنج‌ها را به‌شکل پیام‌های معمول HTTP که بتواند ذخیره و دوباره استفاده کند، دریافت نمی‌کند. فضای دیسک بیشتر یا سقف بالاتر برای اندازهٔ شیء، آن‌ها را آشکار نمی‌کند.
پیش از نتیجه‌گیری دربارهٔ خرابی کش، روش‌های درخواست و سوابق تونل‌ها را بررسی کنید. در بار کاری غالباً مبتنی بر CONNECT، انتقال زیاد داده و استفادهٔ مجدد اندک از اشیا با هم سازگارند. برای بررسی واقعی کش، از منبع HTTP تحت کنترل خود با سرآیندهای صریح کش و محتوای شناخته‌شده استفاده کنید؛ مطمئن شوید مسیر پردازش اشیای Squid را آزمایش می‌کنید، نه تونل، کش مرورگر یا CDN مقصد را.
TLS تا پراکسی لایه‌ای جداگانه است. Squid پس از خاتمه دادن اتصال TLS در شنوندهٔ خودش، می‌تواند درخواست معمولی به مقصد HTTP را پردازش کند. اگر در همان اتصال به‌جای آن CONNECT به HTTPS درخواست شود، TLS داخلی مقصد همچنان جدا و غیرشفاف می‌ماند.
رهگیری HTTPS الزامات اعتماد به گواهی، مجوزدهی و حریم خصوصی را تغییر می‌دهد. این کار تنظیم معمول فضای کش نیست و یک پراکسی پیشروی عادی برای کار کردن به رهگیری نیاز ندارد.