رجیستری داخلی npm را از پروکسی بیرون نگه دارید

ممکن است رجیستری داخلی مستقیماً در دسترس باشد، در حالی که ترافیک عمومی بسته‌ها هنوز به پروکسی دفتر نیاز دارد. تنظیمات پروکسی را نگه دارید و مقصدهای داخلی را به noproxy اضافه کنید.

برای نمونه، ورودی‌های مربوط به .npmrc می‌توانند این‌گونه باشند:

registry=https://registry.corp.example/repository/npm/
proxy=http://proxy.example:8080
https-proxy=http://proxy.example:8080
noproxy[]=registry.corp.example
noproxy[]=packages.corp.example

ورودی‌های عبور، مقصدها را نام می‌برند، نه سرور پروکسی را. آن‌ها ورودی‌های میزبان هستند، پس طرح‌واره، مسیر و پورت رجیستری را از این رشته‌ها بیرون بگذارید.

در انتخابگر همراه npm 11.6.4، اجزای دامنه از راست مقایسه می‌شوند. registry.corp.example با آن نام میزبان و زیردامنه‌هایش مطابقت دارد. در این مقایسه نقطه ابتدایی حذف می‌شود؛ برای مثال نام میزبان به ستارهٔ تحت‌اللفظی نیازی نیست.

وقتی رجیستری نشانی‌های tarball را روی نام میزبان داخلی دیگری برمی‌گرداند، میزبان محتوای بسته را هم بگنجانید. در غیر این صورت نمایه رجیستری و دانلود فایل ممکن است مسیرهای متفاوتی بروند.

نحو آرایه چند استثنا را خوانا نگه می‌دارد. npm همچنین شکل رشته‌ای جداشده با ویرگول و مقدار پیش‌فرض NO_PROXY برگرفته از محیط را مستند می‌کند. وقتی مقصدی هنوز مسیر غیرمنتظره‌ای می‌رود، تنظیم noproxy مؤثر این فراخوانی را بررسی کنید.