بارگیری از پراکسی با GNU Wget
IP پراکسی را برای یک اجرای Wget انتخاب کنید، تنظیمات قدیمی آغازین را کنار بزنید و هنگام قطع بودن مدخل از تکرارهای طولانی پیش‌فرض دوری کنید.
برای یک اجرای GNU Wget، پراکسی را صریح و بدون ویرایش wgetrc تنظیم کنید:
wget -e use_proxy=on \
-e https_proxy=http://203.0.113.10:8080 \
-e no_proxy= \
--timeout=10 --tries=1 \
-O - https://example.com/نشانی مستندات را با پراکسی HTTP خود یا مدخلی از فهرست پروکسی‌های HTTP برای یک آزمایش عوض کنید. مقصد HTTPS است، پس Wget گزینهٔ https_proxy را برمی‌گزیند؛ مقدار http:// آن واسطه را توصیف می‌کند. برای مقصد HTTP، به‌جایش http_proxy را تنظیم کنید. تغییر تنها URL سایت وقتی فقط https_proxy تنظیم شده، مسیر را حفظ نمی‌کند.
| تنظیم | اثر در این فراخوانی |
|---|---|
-e use_proxy=on | استفاده از پراکسی را صریح فعال می‌کند. |
-e no_proxy= | موارد دور زدن مقصد را برای این آزمایش جداگانه پاک می‌کند. |
--tries=1 | از تلاش‌های تکراری با مدخل بی‌پاسخ جلوگیری می‌کند. |
--timeout=10 | مهلت‌های شبکهٔ Wget را تعیین می‌کند؛ یک سقف واحد زمان کل برای همهٔ بارگیری نیست. |
-O - | بدنه را در خروجی استاندارد می‌نویسد. برای ذخیرهٔ فایل، نام فایل را انتخاب یا این گزینه را حذف کنید. |
فایل‌های آغازین ممکن است مقادیر پراکسی به‌ارث‌رسیده از محیط را بازنویسی کنند؛ مقادیر صریح -e مسیر این فرمان را روشن می‌کنند. موارد دور زدن عمدی را در تنظیم دائم برنامه حفظ کنید. --no-proxy را از فرمانی که برای آزمایش نقطهٔ اتصال است بردارید.
خروجی تشخیصی را که معمولاً در خطای استاندارد است از بدنهٔ بارگیری‌شده جدا کنید. رد اتصال، رد تونل و خطای HTTP مقصد بررسی‌های بعدی متفاوت می‌خواهند؛ پدید آمدن فایل به‌تنهایی آن‌ها را مشخص نمی‌کند. اگر فرمان پوسته‌ای با نام مشابه گزینه‌ها را رد کرد، با wget --version تأیید کنید که GNU Wget است.