Yarn Classic در برابر Modern: تنظیمات پروکسی و فایل‌های پیکربندی
از قالب پیکربندی نسخهٔ Yarn که واقعاً در حال اجراست استفاده کنید، نه اینکه کلیدهای پروکسی Classic را با تنظیمات YAML مدرن مخلوط کنید.
ابتدا نسخهٔ Yarn را در پروژه‌ای که خطا می‌دهد بررسی کنید:
yarn --versionنسخهٔ انتخاب‌شده توسط پروژه می‌تواند با یک کپی کاری یا ترمینال دیگر متفاوت باشد. از قالب پیکربندی متناسب با آن استفاده کنید.
Yarn Classic از شکل قدیمی‌تر .yarnrc استفاده می‌کند:
proxy "http://203.0.113.10:8080"
https-proxy "http://203.0.113.10:8080"Modern Yarn از کلیدهای camelCase در .yarnrc.yml استفاده می‌کند:
httpProxy: "http://203.0.113.10:8080"
httpsProxy: "http://203.0.113.10:8080"نقطهٔ پایانی مستندات را با یک پروکسی HTTP از سرویس خود یا از فهرست پروکسی HTTP جایگزین کنید. این‌ها قالب‌های متفاوتی هستند، نه نام‌هایی قابل تعویض در یک فایل یکسان. کلید خط‌تیره‌دار Classic که در YAML مدرن جای‌گذاری شود می‌تواند پیش از آزمایش پروکسی، در مرحلهٔ پیکربندی شکست بخورد.
مشخص کنید نسخهٔ انتخاب‌شده کدام فایل را می‌خواند، از جمله قواعد جست‌وجوی پروژه و دایرکتوری خانگی/اطراف. تنظیم میزبان مشخص‌تر هم می‌تواند مسیر دیگری انتخاب کند. رجیستری همچنان منبع فرادادهٔ بسته باقی می‌ماند؛ جایگزین کردن آن با یک IP پروکسی، ارسال را پیکربندی نمی‌کند.
پس از اصلاح فایل یا کلید، عملیاتی را که واقعاً به دسترسی شبکه نیاز دارد مشاهده کنید. یک نتیجهٔ ذخیره‌شده در حافظهٔ پنهان می‌تواند مسیر نامعتبر را پنهان کند. با استفاده از نام میزبان و خطای واقعی تصمیم بگیرید که مشکل بعدی مسیریابی، احراز هویت یا اعتماد به گواهی است.