یک پروکسی عمومی ممکن است برای همه منابع بسته مناسب نباشد. Yarn مدرن تنظیمات شبکه را بر اساس نام میزبان پشتیبانی می‌کند و به میزبان منتخب اجازه می‌دهد مسیری متفاوت از پیش‌فرض داشته باشد.

برای نمونه، یک پروژه می‌تواند یک مسیر عمومی را نگه دارد و مسیر دیگری را برای یک رجیستری داخلی انتخاب کند:

httpsProxy: "http://203.0.113.10:8080"
networkSettings:
  "registry.example.internal":
    httpsProxy: "http://203.0.113.20:8080"

این دو نشانی جای‌نگهدار هستند. برای یک مسیر عمومی به منابع بسته عمومی، فهرست پروکسی HTTP وقتی پروکسی‌های عمومی مجاز باشند گزینه‌هایی ارائه می‌دهد. بازنویسی رجیستری داخلی را روی پروکسی تأییدشده آن نگه دارید. پیکربندی را در .yarnrc.yml مناسب برای یک نسخه Yarn مدرن قرار دهید. این مثال دو پروکسی را انتخاب می‌کند؛ نمی‌گوید که میزبان داخلی باید مستقیم متصل شود.

با نام میزبان درخواستی مطابقت دهید

ورودی networkSettings برای یک الگوی نام میزبان اعمال می‌شود، نه یک محدوده بسته یا یک مسیر URL دلبخواه. وقتی منظورتان همین است، قاعده تک‌میزبانی را دقیق نگه دارید. الگوی عام فقط زمانی مفید است که واقعاً قصد دارید میزبان‌های اضافی در پیکربندی شریک شوند.

محدوده بسته و نام میزبان شبکه دو انتخابگر متفاوت هستند. یک بسته محدوده‌دار می‌تواند از رجیستری‌ای واکشی شود که میزبانش با بسته‌های دیگر مشترک است، در حالی که یک مصنوع تغییرمسیر‌یافته می‌تواند از نام میزبانی کاملاً دیگر بیاید.

کل مسیر دانلود را دنبال کنید

اگر فراداده از یک میزبان استفاده کند و دانلود بایگانی از میزبان دیگری، ممکن است با تنظیمات شبکه متفاوتی مطابقت داشته باشند. پیش از گسترش قاعده، URLی را که واقعاً شکست می‌خورد ثبت کنید. «رجیستری کار کرد» مشخص نمی‌کند که یک درخواست بعدی کدام مسیر را انتخاب کرده است.

تنظیمات به‌ازای هر میزبان در Yarn می‌تواند شامل CA و پیکربندی دیگر TLS هم باشد. این تصمیم‌ها را جدا نگه دارید: انتخاب یک نشانی پروکسی به‌خودی‌خود اعتماد لازم برای یک محیط بازرسی‌کننده را فراهم نمی‌کند.

بازنویسی را نمایان کنید

پیکربندی مؤثر پروژه را با ابزارهای پشتیبانی‌شده توسط نسخه Yarn آن بررسی کنید، سپس درخواست مورد نظر را آزمایش کنید. از به اشتراک گذاشتن یک خروجی کامل پیکربندی که شامل اعتبارنامه‌هاست خودداری کنید.

این قابلیت زمانی مفید است که میزبان‌ها واقعاً به مسیرهای متفاوت نیاز داشته باشند. اگر هر درخواست باید از یک نقطه پایانی یکسان استفاده کند، نگهداری یک تنظیم عمومی واحد آسان‌تر از فهرست رو به رشدی از بازنویسی‌های یکسان نام میزبان است.

مقالات مرتبط