Ná einari verandi HTTP- ella SOCKS-proxy gjøgnum SSH
Ná einari fjargjard loopback HTTP- ella SOCKS-proxy gjøgnum SSH uttan at geva lurtaranum almenningi atgongd.
Um relay.example.net longu koyrir SOCKS á sínum egnu 127.0.0.1:1080, flyt atgongdina heldur enn at geva lurtaranum almenningi atgongd:
ssh -N -L 127.0.0.1:1081:127.0.0.1:1080 [email protected]| Endapunkt | Leiklutur |
|---|---|
Fartelda 127.0.0.1:1081 | SOCKS-vasavingin, sum skal stillast inn í fartelduni. |
Relay 127.0.0.1:1080 | Verandi proxy, sum verður náð frá SSH-tænarinumegin. |
Staðbundin framflytingar-syntaks setur fasta málið á tænaramegin. Ein HTTP-proxy á fjaru loopback-port 3128 ella ein intranet-endapunkt sum proxy.internal.example:8080 virkar eftir sama prinsippi. Still klientin fyri tann verandi HTTP-protokollin og kontu; at flyta hana gjøgnum SSH skapar hvørki SOCKS ella eina TLS-gera HTTPS-lurtara.
Verandi tænasta velur framvegis stuðlaðar protokoll-útgávur, samdáming, mál og seinasta útgongd. Um ein annar SSH-prosess hevur skapt ta fjaru proxyina, mugu báðir prosessir vera livandi. Ein leið fartelda→relay→gátt letur heimasíðuna síggja seinastu útgongdina, ikki ein samleika, sum lokal port 1081 útvegar.
Halt farteldubindingina greiðliga lokal. Víðari atgongd broytir, hvør ið kann ná tænastuni, og SSH-innritan leggur ikki eitt SOCKS-loyniorð afturat lurtaranum. Við avslátt skalt tú kanna lurtaran á fartelduni, SSH-flutningin og fjaru proxyina sum skildar stig.