Exportas un proxy nunha terminal. Unha orde iniciada alí úsao. Facer clic na icona do escritorio segue dando outra ruta. A icona non se converteu en filla desa terminal.

Unha sesión de escritorio inicia as aplicacións mediante a súa propia maquinaria de lanzamento. Eses procesos herdan ese ambiente, non cada edición posterior feita dentro dunha consola allea. Isto pode explicar unha diferenza sen demostrar que o paquete da aplicación estea defectuoso.

Exec é unha descrición de orde, non un script de consola

A especificación Desktop Entry define un executábel e argumentos para Exec. Non promete expansión de variables de consola nin ordes internas da consola.

Para un programa externo que le a variable de ambiente correspondente, un lanzamento deliberadamente acoutado pode ter esta forma:

Exec=env https_proxy=http://proxy.example:8080 /path/to/application

Substitúe tanto o punto final como o executábel. Isto demostra a entrada do lanzamento, non a garantía de que unha aplicación arbitraria lea esa variable. Un navegador coa súa propia política de proxy explícita aínda pode escoller outra fonte de configuración. Para Chrome, garda o seu argumento de proxy nun lanzador de usuario.

Non escribas Exec=export ... e esperes que o escritorio o interprete como a túa consola de inicio de sesión. Ten tamén presentes as regras de comiñas e os códigos de campo admitidos da entrada de escritorio; son outro analizador.

Comproba se se lanzou algo novo

Algunhas aplicacións envían a petición a unha instancia que xa se está executando. Algunhas entradas usan activación por D-Bus, que ten a súa propia ruta de lanzamento. Un novo clic na icona non establece un proceso novo co ambiente Exec recén editado.

Identifica a instancia que fai a petición e a configuración que realmente posúe. Un lanzamento novo e controlado pode acoutar a comparación cando corresponda. Evita reinstalar a aplicación antes de establecer que o ambiente previsto chegou algunha vez a ela.

Artigos relacionados