Gefðu ssh2 sokkinn sem opnaður var í gegnum SOCKS

ssh2 tekur við þegar tengdum straumi í gegnum sock-valkostinn sinn. Láttu socksv5 koma leiðinni til SSH-þjónsins á fót og afhentu þann straum svo SSH:

const socks = require('socksv5');
const { Client } = require('ssh2');

const connection = socks.connect({
  host: sshConfig.host,
  port: sshConfig.port || 22,
  proxyHost: 'proxy.example',
  proxyPort: 1080,
  localDNS: false,
  auths: [socks.auth.None()],
}, socket => {
  const ssh = new Client();
  ssh.on('error', error => console.error(error.message));
  ssh.on('ready', () => {
    ssh.sftp((error, sftp) => {
      if (error) {
        console.error(error.message);
        ssh.end();
        return;
      }
      sftp.readdir('.', (error, entries) => {
        if (error) console.error(error.message);
        else console.log(entries);
        ssh.end();
      });
    });
  });
  ssh.connect({ ...sshConfig, sock: socket });
});
connection.on('error', error => console.error(error.message));

sshConfig er fyrirliggjandi SSH-stilling forritsins, þar á meðal reikningurinn, lykillinn og hostVerifier-stefnan. SOCKS-hýsillinn og -portinn benda á milliliðinn; sshConfig.host og port benda á endanlega SSH-þjónustuna.

Dæmið notar SOCKS-endapunkt án auðkenningar. Fyrir SSH-þjón sem næst frá opinberu internetinu getur SOCKS5-proxylistinn boðið frambjóðendur; hver þeirra þarf samt að leyfa SSH-áfangann og portinn. Fyrir notandanafn/lykilorðsaðferð hans skal nota socks.auth.UserPassword(proxyUser, proxyPassword) í auths. Þessi skilríki koma ekki í stað SSH-reikningsins.

localDNS false sendir hýsilnafn áfangans til SOCKS-þjónsins og notar áfangaupplausn á proxy-hliðinni. Án þess skýra vals reynir skjalfest sjálfgefið gildi socksv5 staðbundna upplausn.

SOCKS-afturkallið keyrir eftir samningaviðræðurnar. Bíðið eftir ready-atburðinum í ssh2 áður en beðið er um SFTP. Þetta eru aðskilin farsæl þrep; hvorki TCP-tenging við proxyið né SOCKS-svar sannar að SSH-auðkenningin eða SFTP-undirkerfið hafi tekist.