За вообичаената датотека ~/.subversion/servers на Unix корисник, оваа проверка ги наведува избраните прокси влезови и мапирањата на групи домаќини без да ги печати зачуваните лозинки:

from configparser import ConfigParser
from pathlib import Path

settings = ConfigParser(interpolation=None)
settings.read(Path.home() / '.subversion' / 'servers')
for key in ('http-proxy-host', 'http-proxy-port',
            'http-proxy-exceptions'):
    print(key, settings.get('global', key, fallback=''))

if settings.has_section('groups'):
    for group, patterns in settings.items('groups'):
        print('group', group, patterns)

Задржете го името на домаќинот на складиштето со овој излез. Скриптата известува за содржината на датотеката, а не за патеката што Subversion на крајот ја избра.

Проверете го и именуваниот дел од соодветната група, покрај global. Делот groups ги мапира имињата на шаблони за сервери; вредностите на домаќинот и портата на соодветна група можат да ги надминат стандардните, а исклучоците можат да заобиколат инаку конфигуриран прокси.

Потоа земете ги предвид изворите на системско ниво и специфичните за платформата, прилагоден директориум за конфигурација и отфрлања од командната линија. Прашајте ги датотеките на вистинската сметка или повик, а не домашниот директориум на друг корисник.

Прегледувачот треба да ги означи вредностите по извор и опсег. Еден неопределен текст за системски прокси ги губи и одлуката специфична за домаќинот и разликата помеѓу влезовите од корисничка датотека и системската политика.

Поврзани статии