برای فایل ~/.subversion/servers معمول یک کاربر یونیکس، این بررسی ورودی‌های پروکسی گزیده و نگاشت گروه‌های میزبان را بدون چاپ گذرواژه‌های ذخیره‌شده فهرست می‌کند:

from configparser import ConfigParser
from pathlib import Path

settings = ConfigParser(interpolation=None)
settings.read(Path.home() / '.subversion' / 'servers')
for key in ('http-proxy-host', 'http-proxy-port',
            'http-proxy-exceptions'):
    print(key, settings.get('global', key, fallback=''))

if settings.has_section('groups'):
    for group, patterns in settings.items('groups'):
        print('group', group, patterns)

نام میزبان مخزن را همراه این خروجی نگه دارید. اسکریپت محتوای فایل را گزارش می‌کند، نه مسیری را که Subversion در نهایت برگزید.

علاوه بر global، بخش نام‌دار گروه منطبق را هم بررسی کنید. بخش groups نام‌ها را به الگوهای سرور نگاشت می‌کند؛ مقادیر میزبان و درگاه یک گروه منطبق می‌تواند پیش‌فرض‌ها را نادیده بگیرد، و استثناها می‌توانند پروکسی‌ای را که به شکل دیگری پیکربندی شده دور بزنند.

سپس منابع سطح سیستم و ویژه پلتفرم، یک پوشه پیکربندی سفارشی و بازنویسی‌های خط فرمان را در نظر بگیرید. فایل‌های همان حساب یا فراخوانی واقعی را بپرسید، نه پوشه خانه کاربر دیگر.

یک نمایشگر باید مقادیر را بر پایه منبع و دامنه برچسب بزند. یک رشته نامشخص درباره پروکسی سیستم هم تصمیم ویژه میزبان و هم تمایز میان ورودی‌های فایل کاربر و سیاست سیستم را از دست می‌دهد.

مقالات مرتبط