IPv6-bindingar og utgåande IPVersion i Indy HTTP-proxy
Legg til eksplisitte lokale IPv4/IPv6-bindingar før aktivering; vel den nødvendige neste hopp-familien på OutboundClient før han koplar til.
ProxyServer.Bindings.Clear;
with ProxyServer.Bindings.Add do
begin
IPVersion := Id_IPv4;
IP := '127.0.0.1';
Port := 8080;
end;
with ProxyServer.Bindings.Add do
begin
IPVersion := Id_IPv6;
IP := '::1';
Port := 8080;
end;Bruk dette på den inaktive eksisterande TIdHTTPProxyServer og bruk deretter den vanlege aktiveringa hans. Loopback-adressene godtek med vilje berre lokale klientar; ekstern bruk krev tilgjengelege grensesnittadresser og tilgangskontrollar. Stadfest den resulterande tilgangsgrensa før du eksponerer den lyttaren.
Dei innkommande bindingane og den utgåande sockelen gjer ulike jobbar:
| Socket | Familieval |
|---|---|
| Klienten når proxyen | Kvar eksplisitte Bindings-oppføring |
| Proxyen når neste hopp | OutboundClient.IPVersion til konteksten |
Ein IPv6-lyttar tvingar derfor ikkje kvar destinasjon til IPv6. Viss arbeidsmengda krev ein eksplisitt neste hopp-familie, set han i OnHTTPBeforeCommand før den klienten koplar til, i samsvar med den tiltenkte destinasjonsvegen.
Skil lyttarfeil frå neste hopp-feil når éi side verkar. Å stole på automatiske bindingar kan elles føre plattformavhengige føresetnader inn i samanlikninga.