شما یک پراکسی به docker.service اضافه کردید، آن را دوباره راه‌اندازی کردید و pull بعدی دقیقاً مثل قبل رفتار کرد. روی ماشینی که هم نصب apt و هم snap دارد، بررسی کنید که آیا این همان دیمنی است که CLI شما استفاده می‌کند.

سه هویت جداگانه باید تطبیق داده شوند: فایل اجرایی CLI، نقطه پایانی انتخاب‌شده، و فرایند سروری که پشت آن نقطه پایانی است. یافتن یک فرمان docker در PATH فقط اولی را روشن می‌کند.

docker context show
docker context inspect

کانتکست‌های Docker نقطه‌های پایانی را توصیف می‌کنند. DOCKER_HOST، DOCKER_CONTEXT و انتخاب‌های نقطه پایانی در خط فرمان می‌توانند پیش‌فرض ظاهری را زیر پا بگذارند، پس محیط و نحوه فراخوانی را هم بررسی کنید.

سپس سوکت یا نشانی راه دور انتخاب‌شده را به دیمن واقعی و پیکربندی سرویس آن نسبت دهید. دو نصب می‌توانند unitها، مسیرهای پیکربندی و فضای ذخیره‌سازی متفاوت داشته باشند. یک کانتکست راه دور ممکن است کاملاً بیرون از ماشین اشاره کند.

پراکسی را از طریق رابطی که به همان دیمن تعلق دارد اعمال کنید. تنظیمات مستند دیمن Docker و محیط راه‌اندازی آن، پخش همگانی به هر نصب Docker روی میزبان نیست.

این شناسایی را پیش از حذف یک بسته برای «مرتب کردن اوضاع» انجام دهید. دیمنی که بی‌استفاده به نظر می‌رسد ممکن است کانتینرها یا ایمیج‌هایی داشته باشد که نمونه دیگر آن‌ها را مدیریت نمی‌کند. تعمیر فوری پراکسی این است که سرور انتخاب‌شده را آگاهانه پیکربندی کنید؛ تصمیم درباره اینکه کدام نصب بماند تغییری جداگانه در نگهداری است.

مقالات مرتبط