IPهای پراکسی اشتراکی و اختصاصی
اختصاصی بودن باید چه چیزی را در بر بگیرد و چرا درگاه یا اطلاعات ورود جدا ثابت نمی‌کند کاربران پراکسی خروجی متفاوت دارند.
بپرسید «اختصاصی» دقیقاً چه چیزی را انحصاری تخصیص می‌دهد. نام کاربری خصوصی و درگاه شنود یکتا همچنان ممکن است ترافیک شما را از خروجی مشترک با دیگر کاربران بفرستد.
| مورد انحصاری | چه چیزی را ثابت می‌کند |
|---|---|
| ورود | دسترسی حساب؛ حساب‌های دیگر می‌توانند همان سرویس را به کار ببرند. |
| نقطهٔ شنود | محل اتصال جدا؛ درگاه‌های جدا می‌توانند نشانی خروجی مشترک داشته باشند. |
| IP خروجی عمومی | تخصیص نشانی خروجی، مشروط به مدت و سیاست جایگزینی اعلام‌شدهٔ سرویس. |
این موضوع زمانی مهم است که مقصد فعالیت را بر اساس IP مبدأ عمومی می‌شمارد. خروجی مشترک ممکن است کاربران دیگر را در همان سهمیهٔ محدودیت نرخ برنامهٔ شما قرار دهد. حتی خروجی انحصاری محدودیت‌های وابسته به حساب، کوکی یا شناسهٔ دیگر را از بین نمی‌برد.
پیش از تکیه بر انحصار، مشخص کنید آیا نشانی خروجی فقط به حساب شما تعلق دارد، آیا دیگری در آن مدت می‌تواند آن را دریافت کند، آیا ممکن است پشت نقطهٔ اتصال ثابت بچرخد و هنگام جایگزینی چه می‌شود. دو نقطه ممکن است هم خروجی و هم زیرساخت را شریک باشند؛ هر درگاه را IP عمومی مستقل نشمارید.
یک بررسی IP فقط یک مسیر را گزارش می‌کند؛ نمی‌تواند تمام کاربران دیگر را آشکار کند یا سیاست تخصیص را ثابت کند. نقطهٔ اتصال و خروجی مشاهده‌شده را با هم نگه دارید و سپس سیاست واقعی را از گرداننده‌ای بگیرید که آن را تعیین می‌کند. انتشار در فهرست پروکسی رایگان و درخواست گذرواژه هر دو شواهد ناکافی برای دسترسی انحصاری‌اند.