Tinyproxy می‌تواند خودش اتصال به مقصد را باز کند. پروکسی دوم اختیاری است:

client → Tinyproxy → website

در این چیدمان به هیچ قاعدهٔ والد Upstream نیازی نیست. ماشین Tinyproxy به مسیر کارآمد و تحلیل نام مقصد نیاز دارد، و سیاست‌های کلاینت و مقصد آن همچنان درخواست را کنترل می‌کنند.

شبکه‌ای که به دروازهٔ سازمانی نیاز دارد می‌تواند مسیر دیگری را به کار ببرد:

client → Tinyproxy → parent proxy → website

پیکربندی Upstream همان والد را برمی‌گزیند. این کار زمانی سودمند است که والد دسترسی شبکهٔ لازم یا خروج بعدی موردنظر را فراهم کند. خودبه‌خود سرویس دیگری را راه‌اندازی نمی‌کند.

کلاینت در هر دو حالت همچنان از نشانی شنود Tinyproxy استفاده می‌کند. گذار از انتقال مستقیم به والد مسیر بعدی Tinyproxy را تغییر می‌دهد؛ نشانی والد را به شنوندهٔ محلی Tinyproxy تبدیل نمی‌کند.

همچنین خروج عمومی را از نشانی محلی ماشین جدا نگه دارید. اتصال‌های مستقیم می‌توانند از طریق NAT بیرون بروند و دو پروکسی در یک شبکه می‌توانند همان خروج عمومی را شریک شوند. افزودن پرش دوم به‌خودی‌خود نشانی IP متفاوت در وب‌سایت را تضمین نمی‌کند.

مقالات مرتبط