تنظیم یک پروکسی HTTP برای طرح HTTP لزوماً یک درخواست HTTPS را پیکربندی نمی‌کند. در LWP، طرح نشانی درخواستی تعیین می‌کند کدام نگاشت پروکسی بررسی می‌شود.

یک نقطه پایانی مشترک صریح را می‌توان به هر دو طرح اختصاص داد:

use LWP::UserAgent;

my $ua = LWP::UserAgent->new(timeout => 15);
$ua->proxy(['http', 'https'], 'http://proxy.example.net:8080');
my $response = $ua->get('https://example.com/');

برای درخواست‌های عمومی مجاز، فهرست پروکسی HTTP نامزدهایی برای نشانی مشترک پروکسی LWP ارائه می‌دهد. مقصد HTTPS است در حالی که نشانی پروکسی HTTP است. این یک ترتیب CONNECT عادی است، نه دلیلی برای تغییر نام طرح پروکسی به HTTPS.

اگر برنامه باید متغیرهای محیطی پروکسی را بخواند، آن کشف را از طریق env_proxy فعال کنید. متغیری که در پوسته وجود دارد اگر این کلاینت هرگز آن را وارد نکند بی‌فایده است. تنظیم مربوط به HTTPS و قواعد عبور را بررسی کنید، نه فقط مقدار HTTP.

منبع پیکربندی انتخاب‌شده را آگاهانه نگه دارید. وارد کردن تنظیمات محیط پس از یک تخصیص صریح می‌تواند نتیجه را از نقطه پایانی که کد به‌ظاهر انتخاب می‌کند متفاوت کند.

اعتماد به گواهی و احراز هویت وب‌سایت جدا از مسیریابی پروکسی باقی می‌مانند. اتصال مستقیم، رد پروکسی و خطای بعدی TLS را در مرحله خودشان تشخیص دهید، نه اینکه همه تنظیمات را یکجا جایگزین کنید.

مقالات مرتبط