وقتی یک وب‌سایت کار می‌کند و دیگری نه، پیکربندی پروکسی را تغییر ندهید. تفاوت میان درخواست‌ها مدرک مفیدی است؛ تغییر فوری نقطهٔ اتصال آن را از بین می‌برد.

برای HTTPS از طریق پروکسی HTTP، در ردگیری کلاینت پاسخ CONNECT،‏ TLS با مقصد و پاسخ نهایی HTTP وب‌سایت را از هم جدا کنید:

خرابی مشاهده‌شدهچه چیزی را بررسی کنید
پروکسی پاسخ نمی‌دهداتصال پروکسی و مسیر. موفقیت قبلی یک سایت، دسترسی فعلی را ثابت نمی‌کند.
CONNECT برای یک مقصد رد می‌شودسیاست مقصدها/پورت‌های مجاز و دسترسی‌پذیری از شبکهٔ پروکسی.
تونل پذیرفته شده، بررسی گواهی شکست می‌خوردخطای گواهی گزارش‌شده: انقضا، نام میزبان، ساعت محلی، پیکربندی اعتماد یا رهگیری مدیریت‌شده.
TLS تأییدشده و سپس 403 از وب‌سایتقواعد دسترسی سایت، وضعیت حساب، کوکی‌های لازم و مجوزها.
429 از وب‌سایتمحدودیت‌های نرخ منتشرشده. کاربران دیگر هم می‌توانند به فعالیت منتسب به یک خروجی مشترک اضافه کنند.

ببینید چه کسی صفحهٔ خطا را تولید کرده است. یک واسطه می‌تواند 403 یا خطای HTTP دیگری برگرداند؛ شماره به‌تنهایی محل آن را مشخص نمی‌کند. بررسی TLS را روشن نگه دارید تا درخواستی که موفق به نظر می‌رسد، شکست اتصال امن را پنهان نکند.

برای هر مقصد، نتیجهٔ دست‌دهی پروکسی، نتیجهٔ TLS و وضعیت نهایی را ثبت کنید. یک مقصد معمولی تحت کنترل خود را به‌عنوان مبنای مقایسه بگنجانید. اگر نقطهٔ اتصال به آن می‌رسد ولی یک سایت مرتب نشانی خروجی آن را رد می‌کند، نیازمندی‌های سایت را بررسی کنید یا مسیر مجاز دیگری به کار ببرید. تعویض پروکسی جای احراز هویت یا مجوزهای دسترسیِ موجود‌نبوده را نمی‌گیرد.

مقالات مرتبط