Apunte Postfix a un relé de correo, non ao proxy web

relayhost = proxy.example.net:3128 parece plausible ata que os dous extremos comezan a falar. Postfix espera un par SMTP. Un proxy web no 3128 espera unha petición de proxy HTTP. Ningún recibe a conversa que agardaba.

Se a rede fornece un relé de correo aprobado, configure ese servizo SMTP no seu lugar. Unha forma típica é:

relayhost = [smtp-relay.example.net]:587

O nome de host e o porto son exemplos. Os corchetes suprimen a busca MX para ese nome de relé. Non engaden HTTP CONNECT, TLS nin autenticación. Configure por separado os axustes de submission, SASL e TLS que require o relé.

As dúas contas tamén poden ser distintas. Un contrasinal aceptado polo proxy web non é automaticamente unha credencial de envío de correo, e o relé pode aínda rexeitar un remitente despois de aceptar a conexión.

E se o único camiño aprobado é un túnel?

Un proxy HTTP pode transportar SMTP mediante CONNECT cando permite o destino e o porto. Iso non fai que un cliente SMTP calquera xere CONNECT. Unha ferramenta como curl ten unha opción explícita de túnel de proxy; establecer o relayhost de Postfix é outra interface.

Un reenvío SSH fixo ou un adaptador de transporte local feito a medida poden expoñer un servizo SMTP aprobado como punto final TCP local. Nese deseño, Postfix fala SMTP co punto final e o adaptador fornece o outro transporte. Mantéñao restrinxido e conserve a identidade TLS do servidor de correo previsto: cambiar o enderezo de conexión a loopback pode afectar a política de certificados baseada no nome.

Prefira o relé de correo cando ese é o servizo que fornece o operador de rede. Dá á cola, á política de remitente e aos erros de entrega un fogar que entende SMTP. Só a configuración do proxy web non fornece ningunha desas funcións de correo.