វីនដូ TCP សូន្យតាមរយៈប្រូកស៊ី៖ កំណត់អត្តសញ្ញាណអ្នកទទួល

ដានកញ្ចប់បង្ហាញ TCP ZeroWindow។ មុនពេលផ្លាស់ប្តូរការកំណត់ខឺណែល សូមកំណត់ចំណុចចុងដែលប្រកាសលេខសូន្យ។

ចំណុចចុងនោះកំពុងពិពណ៌នាសមត្ថភាពទទួលរបស់វានៅលើការតភ្ជាប់ TCP នោះ។ វាមិនប្រកាសថាប្រូកស៊ីទាំងមូលមានកម្រិតបញ្ជូនប៉ុន្មានទេ។ ការស្ទង់វីនដូសូន្យអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកផ្ញើដឹងថាតើសមត្ថភាពដែលបានប្រកាសបានផ្លាស់ប្តូរឬអត់។ ការស្ទង់តែឯងមិនបញ្ជាក់ពីការបាត់បង់កញ្ចប់ ឬប្រូកស៊ីខូចនោះទេ។

browser  <-- TCP A -->  proxy  <-- TCP B -->  website

ទាំងនេះជាការសន្ទនា TCP ដាច់ដោយឡែក។ ឧបមាថាកម្មវិធីរុករកឈប់អានការឆ្លើយតបធំ ហើយប្រកាសសូន្យនៅ A។ ប្រូកស៊ីអាចឈប់បង្ហូរ B នៅពេលបូតហ្វើរបស់វាពេញ។ វីនដូសូន្យនៅ B ពេលក្រោយអាចជាលទ្ធផលនៃអតិថិជនយឺត មិនមែនបញ្ហាដើម។

ស្ថានភាពផ្ទុយអាចកើតឡើងពេលផ្ទុកឡើង។ ប្រសិនបើកម្មវិធីគោលដៅឈប់ប្រើប្រាស់ទិន្នន័យ វីនដូរបស់វានៅ B អាចបិទ។ សម្ពាធអាចធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅអតិថិជនវិញតាមរយៈ បូតហ្វើរបស់ប្រូកស៊ី។

រៀបចំការសង្កេតជាលំដាប់

1. កត់ត្រាចំណុចចុងនៃការតភ្ជាប់ និងទិសដៅនៃការផ្ទេរទិន្នន័យដែលរងផលប៉ះពាល់។
2. កំណត់ថាចំណុចចុងណាបានប្រកាសវីនដូទទួលតូចចុះ ឬសូន្យមុនគេ។
3. ពិនិត្យថាតើកម្មវិធីរបស់វាកំពុងអាន ជាប់រង់ចាំប្រតិបត្តិការផ្សេង ឬត្រូវបានកំណត់ដោយធនធាន។
4. ប្រៀបធៀបពេលវេលានៅលើការតភ្ជាប់ផ្សេងទៀតរបស់ប្រូកស៊ី មុនពេលកំណត់មូលហេតុដើម។

ស្លាកវិភាគវីនដូរបស់ Wireshark គឺជាការបកស្រាយមានប្រយោជន៍នៃការចាប់យក មិនមែនជាការណែនាំឱ្យបង្កើនបូតហ្វើទទួលទាំងអស់នោះទេ។ ការធ្វើមាត្រដ្ឋានវីនដូក៏ត្រូវបកស្រាយដោយគិតដល់ការចរចារបស់ការតភ្ជាប់ផងដែរ។

ការសាកល្បងចំណុចចុងផ្សេងពី បញ្ជីប្រូកស៊ី ហើយឃើញការផ្ទេរស្តារឡើងវិញ គឺជាភស្តុតាងមានប្រយោជន៍ថាផ្លូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ ប៉ុន្តែវាដោយខ្លួនឯងមិនបញ្ជាក់ថាការអនុវត្ត TCP របស់ប្រព័ន្ធប្រតិបត្តិការណាមួយមានកំហុសនោះទេ។ រក្សាការពន្យល់ឱ្យជាប់នឹងដំណើរការទទួល និងការតភ្ជាប់ដែលការរង់ចាំបានចាប់ផ្តើម។