Proxy-407-feil frå eksterne DTD-ar og XML-ressursar

Eit lokalt dokument kan framleis årsake 407 under konvertering. XML-en kan nemne ein DTD, eit skjema eller ei eining, og ein renderar kan hente stilar eller bilete. Klienten som feilar, kan vere inne i den parsaren etter at den opphavlege nedlastinga er ferdig.

Ta vare på unnataksstakken og den førespurde URI-en, og samanlikn dei deretter med inndatadeklarasjonar eller ressursreferansar. Ei DTD-førespurnad til ein standardvert er ein annan operasjon enn sideførespurnaden. HTML-til-PDF-konvertering kan også feile medan eksterne ressursar blir henta.

For ein .NET XmlReader-inndata der kontrakten forbyr DTD-ar og ekstern oppløysing, bruk:

var settings = new XmlReaderSettings
{
    DtdProcessing = DtdProcessing.Prohibit,
    XmlResolver = null
};

Send desse innstillingane til komponenten som faktisk parsar dokumentet. DtdProcessing vel korleis ein DTD blir handsama; XmlResolver styrer ekstern tilgang. Prohibit avviser eit dokument med ein DTD—det fjernar ikkje deklarasjonen. Viss arbeidsflyten krev ein, vel godkjend lokal oppløysing eller ein eksplisitt ruta resolver.

Hald standardverdiane knytte til API-et/køyretida. XmlReaderSettings brukar Prohibit som standard, og standardresolveren vart endra til null frå og med .NET Framework 4.5.2. Ein tredjepartskonverterar kan overstyre dei eller bruke ein annan parsar.

Å endre ein XHTML-deklarasjon til ein HTML-doctype kan påverke ein konverterar, men konfigurerer ikkje proxyen hans. Fastset dei naudsynte ressursane og lastingspolicyen deira; autentisering på klienten for den første sida autentiserer ikkje denne andre klienten.