Twoja usługa nadrzędna udostępnia jeden port proxy HTTP. Składnia cache_peer Squida wymaga dwóch. Dodatkowe pole służy zapytaniom do pamięci podręcznej, a nie drugiemu obowiązkowemu połączeniu przekazywania.

cache_peer parent.example parent 8080 0 no-query name=office_parent

Tutaj 8080 przenosi żądania proxy HTTP. Zero zajmuje pole portu zapytań; no-query wyłącza zapytania ICP do tego peera. Proxy nadrzędny nie musi implementować ICP.

Musi jednak mówić protokołem proxy HTTP. Jeśli będzie publiczny, lista proxy HTTP daje kandydatów HTTP do sprawdzenia. Port SOCKS go nie zastąpi. W przypadku HTTPS sprawdź, czy nadrzędny zezwala na wymagany cel CONNECT; obsługa ICP nie ma z tym nic wspólnego.

Trzymaj kontrolę dostępu i politykę dalszego routingu osobno. Zadeklarowanie tego peera nie upoważnia klientów ani nie zabrania bezpośredniego powrotu. Zachowaj odpowiednie reguły http_access, wyboru peera i never_direct dla zamierzonych żądań.

Zmiana portu ICP nie naprawi odrzuconego logowania do proxy ani zabronionego celu CONNECT.

Powiązane artykuły