حل پروکسی برای یک URL به شما تصمیمی برای همان URL می‌دهد. این کار خط‌مشی کامل مسیریابی خودکار را برای همه مقصدها آشکار نمی‌کند.

این موضوع زمانی مهم است که کد GetProxy را با نشانی آزمایشی بیرونی فراخوانی می‌کند، URI برگشتی را می‌گیرد و یک WebProxy ثابت جدید را به‌صورت سراسری نصب می‌کند. خط‌مشی اصلی می‌توانست میزبان دیگری را مستقیم بفرستد یا پروکسی متفاوتی انتخاب کند. جایگزینی آن اطلاعات را دور ریخته است.

وقتی رفتاری وابسته به مقصد مورد نظر است، یک شیء خط‌مشی پشتیبانی‌شده را کنار کلاینت نگه دارید. تصمیم آن را برای همان URL واقعی که خطا می‌دهد بررسی کنید، نه اینکه از یک وب‌سایت نامرتبط به‌عنوان کاوشگر فراگیر استفاده کنید.

تصمیم مستقیم را نیز درست تفسیر کنید. یک پیاده‌سازی می‌تواند وقتی مقصد دور زده می‌شود همان مقصد اصلی را برگرداند؛ تصمیم دور زدن را مقایسه کنید، نه اینکه آن URI را به‌طور خودکار به‌عنوان پروکسی برچسب‌گذاری مجدد کنید.

اگر یک نقطه پایانی ثابت خط‌مشی مورد نظر برنامه است، آن را صریحاً پیکربندی کنید و آن انتخاب را مستند کنید. مسیر ثابتی که به‌طور تصادفی از یک نتیجه پروکسی خودکار به دست آمده، وقتی مقصد بعدی رفتار متفاوتی دارد بسیار سخت‌تر قابل توضیح است.

مقالات مرتبط