انتقال افزونه‌های پروکسی بین Chrome و Firefox
Firefox و Chrome APIهای افزونه‌ای با نام‌های مشابه اما مدل‌های پیکربندی متفاوت ارائه می‌دهند. سیاست مسیریابی را منتقل کنید، نه فقط فضای نام را.
تغییر نام chrome به browser انتقال کامل یک افزونهٔ پروکسی نیست.
پیکربندی سرور ثابت در Chrome از یک شیء حالت و قواعد استفاده می‌کند. Firefox رابط تنظیمات سراسری پروکسی خودش و یک API proxy.onRequest برای هر درخواست ارائه می‌دهد. نام‌های مشابه شیءهای ورودی آن‌ها را قابل‌تبدیل نمی‌کند.
از سیاستی که می‌خواهید بیان کنید شروع کنید: یک نقطهٔ پایانی ثابت، یک پیکربندی PAC، یا مسیری که برای هر درخواست جداگانه انتخاب می‌شود. سپس از رابط مستندشده برای هر مرورگر استفاده کنید.
شنوندهٔ هر درخواست در Firefox می‌تواند اطلاعات پروکسی را از کد افزونه برگرداند. این به مجوز پروکسی و دسترسی مناسب به میزبان برای درخواست‌های رهگیری‌شده نیاز دارد. این طراحی متفاوتی از کپی کردن شیء تنظیمات سرور ثابت Chrome و امید به اینکه مرورگر هر فیلد را بشناسد است.
نسخهٔ پشتیبانی‌شدهٔ Firefox و الزامات manifest را هم بررسی کنید. نمونه‌های قدیمی که از proxy.register() استفاده می‌کنند API قدیمی‌تری را توصیف می‌کنند و نباید پایهٔ یک افزونهٔ کنونی باشند.
داده‌های سیاست مشترک را از سازگارسازی مخصوص هر مرورگر جدا نگه دارید. آزمون‌ها و عیب‌یابی باید مسیر انتخاب‌شده برای یک مقصد را در هر مرورگر نشان دهند، از جمله یک نتیجهٔ مستقیم عمدی. یک manifest معتبر و یک فراخوان API بدون خطا فقط آغاز کار است.